Τρίτη, 24 Νοεμβρίου 2015

ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΠΑΙΔΕΙΑΣ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ Φ.Π.Α.

  Κείμενο τού Δήμου Χλωπτσιούδη. Αφιερωμένο στους αριστερούς νεοφιλελεύθερους καραγκιόζηδες που αναζητούν "ισοδύναμα" ώστε η πραγματική οικονομία και η πραγματική κοινωνία να συνεχίσουν να επιβαρύνονται εν μέσω "κρίσης" με τις δαπάνες πολυτελείας των βολεμένων (τα τονισμένα στοιχεία και οι εικόνες από εμένα - Θ.Λ.)  




   Όσο προχωρά ο καιρός μοιάζει να φουντώνει ο πόλεμος για τον ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση. Βέβαια, στην αρχή οι μονταζιέρες επιστράτευσαν -ως τρόικα εσωτερικού- τα μεγάλα μέσα (τον Γιούνγκερ και την αρμόδια Επίτροπο με σχετική ερώτηση) και κυκλοφορούσαν ειδήσεις ότι τάχα αντίκειται στην ευρωπαϊκή νομοθεσία. Τα ίδια βέβαια έκαναν και για παλαιότερα ζητήματα που αφορούσαν την παιδεία. Και λογικό είναι να αναρωτηθούμε γιατί τόσος καβγάς για την εκπαίδευση  (κεντρικό θέμα και για τον Μεϊμαράκη).
   Αν και στον όλο διάλογο κυριαρχούσε η εντύπωση ότι λόγος γίνεται για τα ιδιωτικά σχολεία, τελικά αποδεικνύεται ότι τα ιδιωτικά σχολεία τέθηκαν ως κεντρικό θέμα της αντιπολιτευόμενης ρητορικής καλύπτοντας τον πραγματικό στόχο της υπόθεσης: την υπεράσπιση της παραπαιδείας. Άλλωστε, ο κύκλος εργασιών των κάθε λογής φροντιστηρίων, εργαστηρίων και καλλιτεχνικών σχολών είναι πολλαπλάσιος εκείνου των κολεγίων και των ιδιωτικών σχολείων.

Τρίτη, 6 Οκτωβρίου 2015

ΠΡΟΣ ΕΥΡΩ-ΡΩΜΗΟΥΣ (μια παράφραση του Ρουσσώ εγκεκριμένη υπό του ιδίου)

    "Μείνετε στη θέση σας  και μη στρέφεστε προς τα υψηλά αντικείμενα που σας παρουσιάζουν για να σας κρύψουν την άβυσσο που σκάβουν λίγο πιο μπροστά σας. Δεν είστε ούτε Ρωμαίοι, ούτε Σπαρτιάτες, δεν είστε καν Αθηναίοι. Αφήστε αυτά τα μεγάλα ονόματα για τα οποία δεν είστε άξιοι. Εσείς είστε έμποροι, τεχνίτες, αστοί πάντοτε απασχολημένοι με τα ιδιωτικά σας συμφέροντα, την εργασία σας, τις συναλλαγές σας και τα κέρδη σας· άνθρωποι για τους οποίους η ίδια η ελευθερία δεν αποτελεί παρά ένα μέσο για να αποκτούν χωρίς εμπόδια και να κατέχουν με ασφάλεια".

 Ζαν Ζακ Ρουσσώ, Γράμματα από το βουνό (1764)





    "Μείνετε στη θέση σας"
(=καθήστε στ' αυγά σας και κοιτάξτε τα χάλια σας, εσείς που "μένετε Ευρώπη"

    "και μη στρέφεστε προς τα υψηλά αντικείμενα"
(="Ευρώπες", "Δύση" κλπ.)

Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2015

"ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΜΙΛΑΣ ΓΙΑ ΘΑΝΑΤΟ ΜΩΡΟ ΜΟΥ"

Πολιτική και κουλτούρα στο ανταγωνιστικό κίνημα στην Ελλάδα (1974-1998)

Συγγραφέας: Νίκος Σούζας
Σελίδες 428
Εκδόσεις Ναυτίλος
Θεσσαλονίκη 2015
   

    Μια επιστημονική εργασία που συνεχίζει από εκεί όπου σταματάει η κλασική πλέον του καθηγητή της Παντείου Κώστα Κατσάπη ΤO "ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΝΕΟΛΑΙΑ": Μοντέρνοι νέοι, παράδοση και αμφισβήτηση στη μεταπολεμική Ελλάδα: 1964-1974.  
   Διαβάζοντάς το διαπίστωσα ότι αν και  στα περισσότερα γεγονότα με τα οποία καταπιάνεται (κυρίως αυτά των '80s) ήμουν εκεί, ωστόσο δεν θυμάμαι και πολλά πράγματα. Ίσως τελικά να ισχύει και για τα '80s αυτό που λένε για τα -εξίσου ταραγμένα- '60s: αν μπορούσες να θυμηθείς τί έκανες τότε, μάλλον δεν θα ήσουν πραγματικά εκεί. Γιατί όταν ζεις, ούτε προλαβαίνεις ούτε ενδιαφέρεσαι να κρατήσεις σημειώσεις. Ίσως όμως αυτό το "κενό μνήμης" να ισχύει για οποιονδήποτε τυχερό βρέθηκε σε μια περίοδο όπου: "στον καταιγισμό μιας καθημερινότητας έμπλεης συναισθηματικών εντάσεων οι ομφαλοσκοπικές καταγραφές θεωρούνταν -και ήταν- χάσιμο χρόνου· πολύτιμου χρόνου που έπρεπε να χαριστεί δίχως αντάλλαγμα στην υπόθεση της αναδιαμόρφωσης των ανθρώπινων σχέσεων ως απαραίτητης προϋπόθεσης για την αλλαγή των γειτονιών του κόσμου".
    Για τους απανταχού "επαναστάτες χωρίς αιτία", τα '80s δεν ήσαν αισιόδοξα και με αυτοπεποίθηση όπως τα '60s. Ήσαν πιο ρεαλιστικά, πεζά, αγχωμένα, αβέβαια, λυσσαλέα, υπέρ του δεόντος στρατευμένα και προπάντων αρκετά καταθλιπτικά και απελπισμένα. Γι' αυτό δεν θα έλεγα ότι τα αναπολώ. Αλλά τότε ακριβώς έτυχε να είναι το άνοιγμα των δικών μου φτερών. Και γι' αυτόν τον λόγο, το βιβλίο τούτο έχει ήδη μεγάλη συναισθηματική αξία για μένα. Αναδημοσιεύω λοιπόν το σημείωμα του εκδότη, αφού δεν θα μπορούσα να το παρουσιάσω καλύτερα (οι εικόνες από εμένα).
    Όσο για την "πτήση", τη δική μου και άλλων συνομηλίκων μου, νιώθω ότι δεν είμαι ακόμα σε θέση να μιλήσω. Εκτός ίσως απ' το να πω ότι είναι το μόνο πράγμα στη μέχρι σήμερα ζωή μου, για το οποίο νιώθω μια -καθόλου ανταγωνιστική- υπερηφάνεια.

Θ. Λ. 
 


  

Τετάρτη, 2 Σεπτεμβρίου 2015

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΡΝΗΛΙΟΥ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗ ΜΕ ΓΑΛΛΟΥΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ ΣΤΟ RADIO LIBERTAIRE


    Τον Κορνήλιο Καστοριάδη τον "γνώρισα" ως φοιτητής στα μέσα των '80s. Ήταν η εποχή όπου άρχιζαν να μεταφράζονται ευρέως στα ελληνικά τα βιβλία του. Η σκέψη του υπήρξε η κύρια αιτία του απεγκλωβισμού μου από την αναρχική ηθικολογία και απλοϊκότητα: μου φαινόταν ότι ο Καστοριάδης έλεγε πολύ καλύτερα και πειστικότερα αυτό που ήθελε να πει ο αναρχισμός. Φαίνεται ότι κατά παρόμοιο τρόπο σκέφτονταν και άλλοι αναρχικοί εκείνη την εποχή και γι' αυτό τα βιβλία του είχαν προκαλέσει πολύ περισσότερο προβληματισμό και συζητήσεις (και αμηχανία) στον διεθνή και εγχώριο αναρχικό χώρο, απ' όσο στην αριστερά (από σύμπασα την οποία απερρίφθη αμέσως). Θα μπορούσε μάλιστα να πει κάποιος ότι η σκέψη του Καστοριάδη απευθυνόταν "εγγενώς" στους αναρχικούς, περισσότερο από όσο σε οποιονδήποτε άλλον. Δυστυχώς η σκέψη του σημαντικότερου φιλoσόφου της μεταδιαφωτιστικής εποχής (οικονομολόγος, ψυχαναλυτής, πολιτικός επιστήμονας κλπ.) δεν φαίνεται να επηρέασε σημαντικά τον αναρχισμό. Έτσι ο τελευταίος έχασε την ιστορική ευκαιρία να επικαιροποιηθεί, να πείσει και να εκκινήσει την επαναστατική αλληλουχία στις χώρες του καπιταλιστικού κέντρου, η οποία θα έθετε εκ νέου το όριο μεταξύ ιστορίας και προϊστορίας. Αντίθετα παρέμεινε ένα ιδεολογικό απολίθωμα του 19ου αιώνα δίπλα στον μαρξισμό (προς μεγάλη χαρά φυσικά του επανακάμψαντος νεοφιλελευθερισμού, ο οποίος, αν και εξίσου γραφικός, επελαύνει διεθνώς μόνο και μόνο ελλείψει σοβαρού αντιπάλου).
     Εδώ είναι μερικά αποσπάσματα μιας συνέντευξής του στο Ελευθεριακό Ραδιόφωνο (ο ραδιοσταθμός
της γαλλικής αναρχικής ομοσπονδίας) το 1996 με την ευκαιρία της έκδοσης του βιβλίου του Η Άνοδος της Ασημαντότητας. Αξίζει να προσεχθεί η κατάρτιση των γάλλων αναρχικών και η ικανότητά τους να ακούν, σε πλήρη αντίθεση με την ξύλινη και εντελώς ιδεολογικίστικη γλώσσα των "δικών" μας τριτοκοσμικών στη συντριπτική πλειοψηφία τους αναρχορωμηών.
   Ολόκληρο το κείμενο υπάρχει στο σχετικό βιβλιαράκι/μπροσούρα που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Στάσει Εκπίπτοντες. Τα αποσπάσματα τα πήρα από το Res Publica. Τα τονισμένα στοιχεία και οι διευκρινιστικοί σύνδεσμοι, από μένα.


Θ. Λ.
 

Σάββατο, 22 Αυγούστου 2015

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΚΟΡΝΗΛΙΟΥ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗ ΣΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΕΚΤΟΣ ΝΟΜΟΥ" (Αύγουστος 1990)

     Τον Κορνήλιο Καστοριάδη τον "γνώρισα" ως φοιτητής στα μέσα των '80s. Ήταν η εποχή όπου άρχιζαν να μεταφράζονται ευρέως στα ελληνικά τα βιβλία του. Η σκέψη του υπήρξε η κύρια αιτία του απεγκλωβισμού μου από την αναρχική ηθικολογία και απλοϊκότητα: μου φαινόταν ότι ο Καστοριάδης έλεγε πολύ καλύτερα και πειστικότερα αυτό που ήθελα να πω ως αναρχικός. Φαίνεται ότι κατά παρόμοιο τρόπο σκέφτονταν και άλλοι αναρχικοί στην Ελλάδα εκείνη την εποχή και γι' αυτό τα βιβλία του είχαν προκαλέσει πολύ περισσότερο προβληματισμό και συζητήσεις (και αμηχανία) στον αναρχικό χώρο απ' όσο στην αριστερά (από σύμπασα την οποία απερρίφθη αμέσως). Δυστυχώς το  "φλερτ" των αναρχορωμηών με τη σκέψη του Καστοριάδη  δεν κράτησε πολύ: ο αναρχισμός (στην ελληνόφωνη τουλάχιστον εκδοχή του) παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις του αποδείχτηκε κανονικότατη ιδεολογία, με τις ετοιματζίδικες επί παντός επιστητού απαντήσεις της, την ηθικολογική της αντίληψη περί πάλης μεταξύ "καλού" και "κακού", τα ιερά κείμενά της, τους ιστορικοποιημένους "παραδείσους" της, τις "αιώνιες" αποφάνσεις της και φυσικά τα τσιτάτα της. Αντίθετα, η σκέψη τού πιο ολοκληρωμένου φιλοσόφου της μεταδιαφωτιστικής εποχής (οικονομολόγος, πολιτικός επιστήμονας, ψυχαναλυτής κλπ.) δεν προσφέρει έτοιμες απαντήσεις, "καλούς" και "κακούς", σίγουρους δρόμους, κοινωνικές συνταγές, χιλιαστικά οράματα και άλλες ιδεολογικοποιημένες γελοιότητες, και γι' αυτό αποδείχτηκε απροσπέλαστη όχι μόνο για τις παντοειδείς μαρξιστικές, αλλά και για τις -εξίσου απαρχαιωμένες- αναρχικές σχηματοποιήσεις. Έτσι, σύντομα οι αναρχορωμηοί επέστρεψαν στην ασφάλεια και το βόλεμα της ιδεολογίας (τους) όπου παραμένουν μέχρι σήμερα (όπως βέβαια και οι παντοειδείς απανταχού αριστεροί). Και ο καπιταλισμός, παρά την οικονομική, ανθρωπιστική και οικολογική χρεωκοπία του, ζει και βασιλεύει απλώς και μόνο ελλείψει αντιπάλου.
     Εδώ είναι μια προφητική του συνέντευξη, που δημοσιεύτηκε τον Αύγουστο τού 1990 στην εφημερίδα της Ένωσης Αναρχικών Θεσσαλονίκης, "Εκτός Νόμου". Ο Καστοριάδης αποδομεί όλες τις "σύγχρονες" πολιτικές ιδεολογίες (δεξιόστροφες, αριστερόστροφες, αναρχικές και "εναλλακτικές") ως γραφικές και απολιθωματικές. Δείχνει ότι η καπιταλιστική ψυχασθένεια δεν αντιμετωπίζεται με ιδεολογίες (και μάλιστα τις βρυκολακιασμένες του 19ου αιώνα), στη θέση των οποίων προτάσσει τον "ανεπίδεκτο ιδεολογίας" αυτόνομο (=όχι ετερόνομο) πολιτικό άνθρωπο. Ο ανθρωπότυπος αυτός -είτε ως άτομο είτε ως συλλογικότητα- καταργεί την κοινωνική ιεραρχία (στην πολιτική, την οικονομία κλπ.) αφού δεν επιτρέπει να αποφασίζουν άλλοι για λογαριασμό του, αλλά και ούτε δέχεται να αποφασίζει ο ίδιος για λογαριασμό άλλων. 
     Η συνέντευξη αναδημοσιεύτηκε στο περιοδικό Contact # 10 και στο βιβλίο Έννοιες και όροι του Κ. Καστοριάδη, Εκδ. Βιβλιοπέλαγος. Την πήρα από το Res Publica. Τα τονισμένα στοιχεία, από μένα.

Θ.Λ.

Παρασκευή, 5 Ιουνίου 2015

ΝΑΙ ΡΕ, ΜΕΧΡΙ 700€ ΣΕ ΟΛΟΥΣ! (ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ;)

    Η σκληρή "βαλκανική" αλήθεια και οι σεμνότυφες τσιρίδες τής μυξοπαρθένας (β)ρωμηοσύνης

   Προειδοποίηση: το παρακάτω κείμενο απευθύνεται στις ωμά προϋπολογισμένες ανθρώπινες απώλειες της χρεωκοπίας του ελληνόφωνου ψευδοκράτους, στους εργασιακά τελειωμένους, στα 2,5 εκατομμύρια ανέργων ("εγγεγραμμένων" και μή), στους σκλάβους του ιδιωτικού τομέα που δουλεύουν χωρίς ουσιαστικά να πληρώνονται ή/και ανασφάλιστοι, στους ζωντανούς νεκρούς της "κρίσης", σε αυτούς που αποφασίστηκε ότι θα θυσιαστούν για "να σωθεί η πατρίδα" (των εκατομμυρίων ψηφοφόρων των Πάγκαλων), αλλά και σε κάθε άλλον άνθρωπο στη Νεοελλάδα, οποίος έχει αρχίσει να αντιλαμβάνεται πως: ό,τι είναι "καλό για τη χώρα", είναι κακό γι΄αυτόν (και αντιστρόφως). 
      Σε κάθε άλλη περίπτωση, προειδοποιείσαι ότι η συνέχιση της ανάγνωσης θα είναι για σένα (και για τον γράφοντα) χάσιμο χρόνου.



     Τσιρίδα 1η:
    «Η τρόικα είχε θέσει ως στόχο μισθούς 300 ευρώ για την Ελλάδα», δήλωσε ο πρόεδρος της Ελληνικής Συνομοσπονδίας Εμπορίου και Επιχειρηματικότητας και υποψήφιος ευρωβουλευτής της ΝΔ, Βασίλης Κορκίδης κατά την κατάθεσή του στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής σχετικά με την είσοδο της χώρας στα Μνημόνια [...] «Αρνηθήκαμε τις θέσεις της τρόικας για μείωση μισθών. Μας είπαν ότι κάνουμε λάθος και να συγκρίνουμε με τις άλλες χώρες των Βαλκανίων. Μου είπε ο Τράα (σ.σ. επικεφαλής του ΔΝΤ στην Ελλάδα έως και το 2011) ότι “και 300 ευρώ καλά είναι για να ζήσει ο Έλληνας”! Και τον ρώτησα να μου πει πόσα παίρνει εκείνος», είπε ο κ. Κορκίδης αναφερόμενος σε συνάντηση που είχε η ΕΣΕΕ με την τρόικα τον Δεκέμβρη του 2011.
  (Από εδώ: http://tvxs.gr/news/ellada/korkidis-o-tomsen-moy-eixe-pei-300-eyro-misthos-kai-kala-einai)

      Τσιρίδα 2η:
     Περιγράφοντας τις απαιτήσεις που προβάλουν οι δανειστές της χώρας στην κυβέρνηση κατά τη διάρκεια των αλλεπάλληλων διαπραγματεύσεων, ο υπουργός Οικονομικών είπε πως «φθάνουν στο σημείο να μας λένε να πάρουμε τους υπάρχοντες μισθούς (ενν. των δημοσίων υπαλλήλων) που είναι πάνω από τα 700 ευρώ και να τους κατεβάσουμε όλους στα 700. Απέναντι σε αυτή την αδίστακτη πολιτική και στάση εμείς εναντιωνόμαστε καθημερινά» τόνισε ο Γιάνης Βαρουφάκης. 
   (Από εδώ: http://tvxs.gr/news/ellada/baroyfakis-oi-pistotes-mas-piezoyn-na-katebasoyme-oloys-toys-misthoys-sta-700-eyro)


     
   ΑΣ ΦΑΝΤΑΣΤΟΥΜΕ ΜΙΑ ΟΨΗ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ΖΩΗΣ ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΧΩΡΑ

    Ας πάρουμε μια οποιαδήποτε χώρα της ευρωζώνης / Ε.Ε. Ας πάρουμε τη Γερμανία, τη Γαλλία, τη Σουηδία, την Ολλανδία, το Βέλγιο, την Αυστρία, την Ισπανία, την Ιταλία, τη Φινλανδία, ή όποια άλλη θέλετε. Καθημερινά οι εκεί κάτοικοι χρησιμοποιούν όλα αυτά τα αντικείμενα και τις συσκευές, που κάνουν τη ζωή αυτό που λέμε "σύγχρονη": ψυγεία, πλυντήρια, φούρνους, ηλεκτρονικούς υπολογιστές, τηλεοράσεις, dvd και cd, σταθερά τηλέφωνα, κινητά τηλέφωνα, φωτογραφικές μηχανές, αυτοκίνητα, μοτοσυκλέττες, αεροπλάνα, αξονικούς τομογράφους, τοστιέρες, μηχανές του καφέ, φωτιστικά, ποδήλατα, καροτσάκια για μωρά, ρολόγια, i-pads, i-pods, διάφορα άλλα γκάτζετς και ο κατάλογος δεν έχει τέλος. 
    Οι προηγούμενες εικόνες είναι πολύ οικείες. Άλλωστε, έτσι ακριβώς είναι πλέον η καθημερινή ζωή και στη Νεοελλάδα. Σωστά; 
     Λάθος!

Τρίτη, 14 Απριλίου 2015

ΑΝΟΙΞΗ ΚΑΠΟΥ ΣΤΑ '80s

   Η δεκαετία του '80 ήταν η εποχή που εδραιώθηκαν τα πιο σάπια χαρακτηριστικά της ελληνικής κοινωνίας, που θεσμοποιήθηκαν ο τραμπουκισμός του ισχυρότερου και ο ολέθριος ατομικισμός. Και εμείς οι πιτσιρικάδες, χαμένοι μέσα σε όλα αυτά χωρίς πυξίδα, συμμορίες, βία, επιθετικότητα για το τίποτα, ένας διαρκές freak out. Όταν ακούω ανθρώπους να εξωραΐζουν τα 80's μόνο και μόνο επειδή τότε ήταν νέοι, δεν ξέρω αν πρέπει να βάλω τα γέλια ή τα κλάματα. Η κυρίαρχη αίσθηση για μας ήταν η αποξένωση. Ίσως γι' αυτό τότε ταυτιστήκαμε τόσο εύκολα με σκηνικά τύπου «Ήμουν ένας έφηβος λυκάνθρωπος» ή «ο χορός των ζόμπι» που έλεγαν οι Cramps, και όλη τη μυθολογία του garage punk και των b-movies, γι' αυτό μας «μίλησε» με τον τρόπο που μας «μίλησε» το σφυροκόπημα των Birthday Party στο Σπόρτινγκ το '82. Εκ των υστέρων, ίσως οι μπάντες και οι μουσικές παρέες –ροκενρολάδες στο Περιστέρι, μοντάδες στο Θησείο ή ό,τι άλλο- να εξέφραζαν μια απαραίτητη ανάγκη για πραγματική συλλογικότητα, σε ένα τόπο όπου η συλλογικότητα είχε πεθάνει από ασφυξία στα κομματικά μαντριά. Είχαν περισσότερο αμυντικό χαρακτήρα, ήταν μια συνθήκη για επιβίωση.
   (Αλέξης Καλοφωλιάς, τραγουδιστής και μπασίστας των Last Drive, από συνέντευξή του τον Μάιο τού 2011 στην ιστοσελίδα "Ελληνική Σκηνή") 

   Το να είσαι μαθητής στη νεοελληνική μέση εκπαίδευση την περίοδο της έκρηξης του πανκ και του new wave, δηλαδή το 1977-1983 (ή κάπου εκεί) δεν ήταν κι ό,τι καλύτερο μπορούσε να σου τύχει. Στην πραγματικότητα, ούτε σήμερα έχουν αλλάξει πολύ τα πράγματα: αυτά που εξακολουθούν να καθορίζουν αποπνικτικά τη ζωή ενός εφήβου στη Νεοελλάδα είναι οι διάφορες ανεκπλήρωτες προσωπικές μεγαλομανίες των κομπλεξικών γονιών του (τις οποίες, βάσει του άγραφου εθιμικού νεοελληνικού δικαίου, πρέπει να τούς τις εκπληρώσει το παιδί τους), ο ανούσιος, πανηλίθιος και ψυχοκαταστροφικός σχολικός ανταγωνισμός με τους συνομιλήκους του, η στέρηση της φυσιολογικής χαράς της ηλικίας του, η έλλειψη ενός ενδιαφέροντος προσωπικού μέλλοντος, η αβεβαιότητα, η απουσία ονείρων και η γενικότερη έλλειψη προσανατολισμού και στόχων σε μια χώρα όπου η ψυχική ανωριμότητα (ανευθυνότητα, φιλοτομαρισμός, υποκρισία, μηχανορραφία, βλαχονεόπλουτος επιδειξισμός, αντικοινωνικότητα, χαμέρπεια, κουραδομαγκιά και γενικώς κενότητα) ήταν ανέκαθεν το απολύτως ειδοποιό -και κληρονομικό- χαρακτηριστικό του πληθυσμού της.

Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2015

ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ;



   (* Καταστροφή: αρχαίος ελληνικός μουσικός όρος που δηλώνει την επιστροφή μιας χορδής σε κατάσταση ηρεμίας μετά από ένα διάστημα ταλάντωσης, καθώς και την παραγόμενη αντήχηση. Επίσης, αρχαίος ελληνικός θεατρικός όρος που δηλώνει την κατάσταση κάθαρσης και ισορροπίας που επέρχεται στην τελευταία πράξη ενός τραγικού θεατρικού έργου)


                                                                    
    Barry McGuire, Eve Of Destruction (=Παραμονές της Καταστροφής), 1965: "Yeah, my blood's so mad / feels like coagulatin' / I'm sitting here just contemplatin' / I can't twist the truth, it knows no regulation / Handful of senators don't pass legislation / And marches alone can't bring integration / When human respect is disintegratin' / This whole crazy world is just too frustratin'". Ένα κλασικό τραγούδι μιας ταραγμένης εποχής, που δεν ηθικολογεί για την καταστροφή, ούτε χαϊδεύει τις στρουθοκαμήλους της "νοικοκυροσύνης".
 


        ΜΙΑ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ:

   Αυτό το κείμενο, απευθύνεται αποκλειστικά και μόνο στους ζωντανούς νεκρούς του Κοινωνικού Πολέμου (και όχι ... "οικονομικής κρίσης") που, υπό τον μανδύα του "αγώνα εθνικής σωτηρίας", διεξάγεται τα τελευταία έξι χρόνια στην Ελλάδα. Απευθύνεται σε όσους αποτέλεσαν (και θα αποτελέσουν) τις ωμά προϋπολογισμένες απώλειες αυτού του βρώμικου πολέμου, σε όσους αποφασίστηκε ότι θα θυσιαστούν, για να "διασωθεί" η "πατρίδα" (και οι εκατομμύρια ψηφοφόροι των Πάγκαλων). Απευθύνεται σε αυτούς που γύρισε η ζωή τους  στο σημείο μηδέν (ειδικά τους άνω των σαράντα ετών) και που δεν θα ξανασηκώσουν ποτέ κεφάλι, στους τελειωμένους που δεν έχουν πού την κεφαλήν κλίναι και που βρίσκονται στα (ή που έχουν πλέον ξεπεράσει τα) όρια της απελπισίας.
   Αν λοιπόν ανήκεις σ' εκείνους που διατηρούν ελπίδες ότι δεν θα συρθούν στον βωμό της μαζικής κοινωνικής ανθρωποθυσίας, σ' εκείνους που θεωρούν ότι η "διάσωση της πατρίδας" (και των τραπεζών της) εξακολουθεί να τους αφορά, σ' εκείνους που έχουν αρκετό φιλοτομαρισμό ώστε να "κατανοούν" την "ανάγκη" ύπαρξης θυσιασμένων αρκεί φυσικά να μην πρόκειται γι' αυτούς,  σ' εκείνους που αγχώνονται για το αν η Ελλάδα θα χρεωκοπήσει ή για το εάν θα έχουν ευρώ ή δραχμές στην τσέπη τους (που σημαίνει ότι έχεις ακόμα τσέπη), σ' εκείνους που τους φταίνε οι κακοί γερμανοί, σ' εκείνους που έχουν χρόνο για να περιμένουν την "ανάπτυξη" και τις "επενδύσεις" του Σαμαρά, σ' εκείνους που νομίζουν ότι μια "κυβέρνηση της αριστεράς" θα δημιουργήσει "300.000 νέες θέσεις εργασίας" και γενικώς σ' εκείνους που θεωρούν ότι το μέλλον περιλαμβάνει και αυτούς, τότε προειδοποιείσαι ότι η συνέχιση της ανάγνωσης θα είναι για σένα (και για τον γράφοντα) χάσιμο χρόνου.

Παρασκευή, 2 Ιανουαρίου 2015

ΕΙΝΑΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ, ΗΛΙΘΙΕ!

    Το νεοελληνικό εθνικιστικό μικρομεγαλείο ως η γενεσιουργός αιτία του εκούσιου εγχώριου τριτοκοσμισμού (κοινωνικού, οικονομικού και πολιτικού), τον οποίο καμμία κυβερνητική (αριστεροκεντροδεξιά) διαχείρισή του δεν προτίθεται να αντιμετωπίσει. Από τη βυζαντινομεσαιωνική δυτικοφοβία (και τουρκοφιλία), στη νεώτερη "ελληνοχριστιανική" αυτοαπομόνωση και στη σύγχρονη αμερικανοφοβία και γερμανοφοβία. 

   (Στα πλαίσια τής, κατά καιρούς, αναδημοσίευσης κειμένων, που θα ήθελα να έχω γράψει εγώ, αναδημοσιεύω το παρακάτω της καθηγήτριας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Αλεξάνδρας Ιωαννίδου, από το 15ο τεύχος, Μάιος 2013, του περιοδικού Foreign Affairs - the hellenic edition: http://foreignaffairs.gr/articles/69389/aleksandra-ioannidoy/o-neos-ellinikos-ethnikismos?page=show. Η αναδημοσίευση γίνεται με την άδεια του περιοδικού. Η εικονογράφηση και οι τονισμοί, δικά μου.)




Ο ΝΕΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ
Η «κακιά» Ευρώπη, η «φίλη» Ρωσία και η ξεχασμένη Αμερική 

(της Αλεξάνδρας Ιωαννίδου )


   Μερικές ημέρες πριν τον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου του 2012, σε μια διαφήμιση ελληνικής γαλακτοκομικής εταιρείας, μια ομάδα από μικρά παιδιά τρέχουν στα σοκάκια ενός ελληνικού νησιωτικού χωριού προς ένα καταπράσινο λιβάδι. Ένα από αυτά κρατά στα χέρια του ένα ξύλινο κουτί μέσα από το οποίο κάποια στιγμή βγάζει την ελληνική σημαία. Τα παιδάκια συνεχίζουν να τρέχουν ανεμίζοντας πάνω από τα κεφάλια τους την ελληνική σημαία. Στο τέλος, με φόντο τη Σαντορίνη και την καταγάλανη θάλασσα, αναρτούν την ελληνική σημαία. Μια γυναικεία φωνή, με συνοδεία των ήχων κρητικής λύρας, αναγγέλλει: «Αυτό που για κάποιους είναι ένα κομμάτι πανί, για μας είναι ένα κομμάτι της ιστορίας μας. Και θα κάνουμε τα πάντα για να κρατήσουμε ψηλά όσα αντιπροσωπεύει. Το χρωστάμε στα παιδιά μας». Ακολουθεί το όνομα της εταιρίας και το καταληκτικό σλόγκαν της διαφήμισης - «Περήφανοι ως Έλληνες» (!). [1] Ελληνικό γάλα, για ελληνόπουλα, σε ένα υπέροχο, ομολογουμένως, ελληνικό τοπίο. Η ομάδα-στόχος της διαφήμισης είναι προφανής: Οι καθημερινές πλέον συζητήσεις για τους Έλληνες και την Ελλάδα, για την τρωμένη εθνική υπερηφάνεια, για την παγκόσμια συνωμοσία ενάντια στους Έλληνες, για τη «ζήλια» των Ευρωπαίων, καθώς και η άνοδος στις τελευταίες εκλογές ακραίων εθνικιστικών ακόμα και ναζιστικών κομμάτων και πολιτικών μορφωμάτων, σχηματίζουν μια σημαντική ομάδα δυνητικών πελατών-καταναλωτών ενός αυθεντικού και εθνικώς «υπερήφανου» ελληνικού γάλακτος...