Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2015

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΟΥ, Η "ΕΥΡΩΠΗ" ΜΟΥ

400.000 πελάτες δεν μπορεί να κάνουν λάθος...

   


 
   Περίπου τετρακόσιες χιλιάδες πήγαν τελικά και ψήφισαν στις εκλογές για την ανάδειξη Προέδρου (και Διοικητικού Συμβουλίου) που προκήρυξε η γνωστή Εταιρία Εκπροσώπησης και Προάσπισης Πελατειακών Συμφερόντων (Ε.Ε.Π.Π.Σ.) "Νέα Δημοκρατία". Ανάμεσά τους δεν υπήρχε ούτε ένα μέλος της πραγματικής οικονομίας και κοινωνίας (δηλαδή από εκείνους που υπήρξαν πελατειακώς έκθετοι και απροστάτευτοι και που γι' αυτό έχουν σαρωθεί κυριολεκτικά από την "κρίση"): δεν υπήρχε ούτε ένας εργασιακά τελειωμένος ("εγγεγραμμένος" ή μή) απ' αυτούς που δεν θα ξαναβρούν ποτέ δουλειά, ούτε ένας νέος απ' αυτούς που δεν θα δουλέψουν πριν τα πενήντα τους, ούτε ένας ξεριζωμένος νεογκασταρμπάιτερ, ή άστεγος απ' αυτούς που δεν θα ξαναμείνουν ποτέ σε σπίτι, ή γενικώς ζωντανός νεκρός, από τα περίπου δύο εκατομμύρια που διαθέτει η χώρα (εντάξει ίσως υπήρξαν μερικοί διανοητικά καθυστερημένοι κακομοίρηδες που πήγαν και ψήφισαν, αλλά αυτοί μπορεί να νόμισαν ότι εκεί μοίραζαν τίποτε συσσίτια σαν της Εκκλησίας Α.Ε.). Αντιθέτως, άπαντες οι μαχητικοί ψηφοφόροι δήλωσαν δημόσιοι υπάλληλοι, ή συνταξιούχοι του Δημοσίου, ή τίμιοι εισοδηματίες (από τη χρυσή εποχή των πάλαι ποτέ ευρωεπιδοτήσεων), ή διάφοροι "ευρωπαϊστές" του φιλοτομαριστικού συμφέροντος (δηλαδή που μέχρι στιγμής την έχουν βγάλει "καθαρή" και ελπίζουν ότι θα συνεχίσουν έτσι), ή απλώς κάτοχοι στρωμάτων με ευρώ ραμμένα μέσα, ή διάφορες άλλες κρατικοδίαιτες ή/και πελατειακές παραλλαγές των ευϋπολήπτων νοικοκυραίων αυτής τής χώρας. 

Πέμπτη, 17 Δεκεμβρίου 2015

ΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ. ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΚΑΝΟΥΝ.

   (Με αφορμή τις καρπαζιές που έφαγε ο γνωστός γυρολόγος πολιτικάντης Βασίλης Οικονόμου προχθές το βράδυ στα Εξάρχεια, αναδημοσιεύω ένα κείμενο του Σπύρου Δαπέργολα από το  provo.gr. Τα τονισμένα στοιχεία από εμένα. Προσωπικά πάντως διαφωνώ ακόμα και με τις απλές καρπαζιές: θα μπορούσαν να του τρίψουν τη μούρη στο πιάτο του, να τον μπουγελώσουν και τέλος να του πάρουν το παντελόνι και να τον αφήσουν να ψάχνει για ταξί νυχτιάτικα φορώντας μόνο σώβρακο. Δηλαδή "πίσσα και πούπουλα"...)




    Τα Εξάρχεια δεν είναι για όλους. Και καλά κάνουν.
  
    Ας αναρωτηθεί ο καθένας και η καθεμιά, σε περίπτωση που είναι μισθωτός/ή, άνεργος/η, φτωχός/ή χωρίς άκρες, χωρίς θέση εξουσίας χωρίς μια lifestyle αναγνωρίσιμη μούρη πόσα είναι τα μέρη στα οποία του απαγορεύεται η πρόσβαση.
   Βέβαια δεν υπάρχει κανένας νόμος που να σε εμποδίζει να κυκλοφορείς στο Κολωνάκι: η οικονομική αδυναμία είναι αυτή που δεν σε αφήνει να κανείς κάτι περισσότερο από το να οδηγείς το παπί σου στους δρόμους του.
   Δεν θα σου ρίξουν πόρτα αν δοκιμάσεις να κολυμπήσεις σε διάφορες γραφικές παραλίες της Αττικής: είναι η κλειστή πόρτα από το το ιερό δικαίωμα της ιδιοκτησίας του καπιταλιστή που έχτισε τη βίλα του πάνω στο κύμα που θα σε σταματήσει. Και στην Πολιτεία μπορείς να περπατήσεις και στο Καστρί και στην Εκάλη. Ακόμα κι αν δεν σε σταματήσει το σεκιούριτι (και η εργασία είναι ιερό δικαίωμα, το λέει και το σύνταγμα…) γρήγορα θα αντιληφθείς ότι αυτά τα μέρη δεν είναι για σένα όσο δεν καταφέρνεις να γίνεις αφεντικό, κρατικός αξιωματούχος, σοβαρός μαφιόζος, lifestyle παράσιτο ή έως ότου υπομονετικά βάλεις στην άκρη βασικούς μισθούς μερικών εκατοντάδων ετών.

Πέμπτη, 3 Δεκεμβρίου 2015

ΕΛΛΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΒΟΛΕΜΕΝΩΝ; ΩΣ ΠΟΤΕ;

    Η πραγματική κοινωνία πρέπει να αρχίσει να σκέφτεται -και να συζητάει- σοβαρά την άσκηση τού δικαιώματος τής αυτοάμυνάς της.



    "Αυτό που προκαλεί την χαύνωση στις χώρες που υποφέρουν, είναι η διάρκεια του κακού το οποίο αιχμαλωτίζει την φαντασία των ανθρώπων, κάνοντάς τους να πιστεύουν ότι δεν θα τελειώσει ποτέ. Μόλις όμως βρουν κάποιον τρόπο για να ξεφύγουν από αυτό -κάτι που πάντοτε συμβαίνει όταν το κακό έχει φθάσει σ' ένα ορισμένο σημείο- αισθάνονται τέτοια έκπληξη, ανακούφιση και ενθουσιασμό, ώστε περνούν κατ' ευθείαν στο άλλο άκρο και αντί να θεωρούν τις επαναστάσεις αδύνατες, τις θεωρούν εύκολες. Αυτή και μόνο η προδιάθεση είναι ενίοτε ικανή να τις πραγματοποιήσει. 
     Γνωρίζω ότι δεν τους υπολογίζετε γιατί η Αυλή είναι οπλισμένη΄ σας ικετεύω όμως να μου επιτρέψετε να σας αναφέρω ότι πρέπει να τους υπολογίζετε πολύ, κάθε φορά που οι ίδιοι θεωρούν ότι είναι το παν. Να σε ποιό σημείο βρίσκονται τώρα: κι αυτοί έχουν αρχίσει να μην υπολογίζουν πια τα στρατεύματα σας, γιατί το κακό είναι ότι η δύναμη τους υπάρχει μέσα στην φαντασία τους και μπορεί να ειπωθεί με απόλυτη σιγουριά ότι, εν αντιθέσει προς όλα τα άλλα είδη ισχύος, όταν φτάσουν σ΄ ένα ορισμένο σημείο, μπορούν να κάνουν ό,τι νομίζουν ότι μπορούν να κάνουν."
  (Ζαν Φρανσουά Πωλ ντε Γκοντί, καρδινάλιος του Ρετζ, 1613-1679, Απομνημονεύματα)
 
   «Από τη στιγμή που δεν μας αφήνουν να φτιάξουμε τη ζωή, θα χαλάσουμε αυτό που υπάρχει και θα βγει το καινούργιο μετά»
    (Κατερίνα Γώγου, άνθρωπος, 1940-1993) 


  


 ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΒΟΛΕΜΕΝΟΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

     Ποτέ τα τελευταία έξι χρόνια, τα πράγματα στην Ελλάδα δεν ήσαν πιο ξεκάθαρα απ' όσο σήμερα, όπου η ελληνική κοινωνία έχει χωριστεί κατά τον πιο απροκάλυπτο τρόπο σε δύο αντίπαλα κομμάτια. Στην πραγματικότητα βέβαια, πάντα ήταν χωρισμένη σε δύο αντίπαλα κομμάτια (τους παντοειδείς πελατειακώς ή κρατικοδιαίτως βολεμένους και τους υπόλοιπους), απλώς σήμερα αυτό φαίνεται καθαρότερα -και πιο απροκάλυπτα- από ποτέ.

Τρίτη, 24 Νοεμβρίου 2015

ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΠΑΙΔΕΙΑΣ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ Φ.Π.Α.

  Κείμενο τού Δήμου Χλωπτσιούδη. Αφιερωμένο στους αριστερούς νεοφιλελεύθερους καραγκιόζηδες που αναζητούν "ισοδύναμα" ώστε η πραγματική οικονομία και η πραγματική κοινωνία να συνεχίσουν να επιβαρύνονται εν μέσω "κρίσης" με τις δαπάνες πολυτελείας των βολεμένων (τα τονισμένα στοιχεία και οι εικόνες από εμένα - Θ.Λ.)  




   Όσο προχωρά ο καιρός μοιάζει να φουντώνει ο πόλεμος για τον ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση. Βέβαια, στην αρχή οι μονταζιέρες επιστράτευσαν -ως τρόικα εσωτερικού- τα μεγάλα μέσα (τον Γιούνγκερ και την αρμόδια Επίτροπο με σχετική ερώτηση) και κυκλοφορούσαν ειδήσεις ότι τάχα αντίκειται στην ευρωπαϊκή νομοθεσία. Τα ίδια βέβαια έκαναν και για παλαιότερα ζητήματα που αφορούσαν την παιδεία. Και λογικό είναι να αναρωτηθούμε γιατί τόσος καβγάς για την εκπαίδευση  (κεντρικό θέμα και για τον Μεϊμαράκη).
   Αν και στον όλο διάλογο κυριαρχούσε η εντύπωση ότι λόγος γίνεται για τα ιδιωτικά σχολεία, τελικά αποδεικνύεται ότι τα ιδιωτικά σχολεία τέθηκαν ως κεντρικό θέμα της αντιπολιτευόμενης ρητορικής καλύπτοντας τον πραγματικό στόχο της υπόθεσης: την υπεράσπιση της παραπαιδείας. Άλλωστε, ο κύκλος εργασιών των κάθε λογής φροντιστηρίων, εργαστηρίων και καλλιτεχνικών σχολών είναι πολλαπλάσιος εκείνου των κολεγίων και των ιδιωτικών σχολείων.

Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2015

Η ΓΑΛΗΝΗ ΤΩΝ ΠΑΧΥΔΕΡΜΩΝ


      Κοντά στον αρχιεπίσκοπο ο πρωθυπουργός βρίσκει γαλήνη.
    Τρεις ώρες συζήτηση δεν είναι και λίγες. Ο Πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος συνέφαγαν το μεσημέρι της Τετάρτης και συζητούσαν επί τρίωρο, επιβεβαιώνοντας έτσι την θερμή και λειτουργική σχέση που έχουν οι δύο άνδρες από το 2011: «Κοντά στον Αρχιεπίσκοπο ο Πρωθυπουργός βρίσκει γαλήνη», μου έλεγε ένας εκ των στενών συνεργατών του κ. Τσίπρα. Το μενού πλούσιο (για Τετάρτη). Λευκό φρέσκο ψάρι (φαγκρί), πράσινη σαλάτα, θαλασσινά και λευκό κρασί πρόσφερε ο προκαθήμενος της Ελλαδικής Εκκλησίας στον Πρωθυπουργό και στον υπουργό Επικρατείας Ν. Παππάς που τον συνόδευε. Αν και ο κ. Τσίπρας είχε πει ότι θα συναντήσει τον Αρχιεπίσκοπο για να λύσουν όλα τα θέματα δεν συζητήθηκε το θέμα των θρησκευτικών και του τρόπου διδασκαλίας στα σχολεία και το θέμα της απαλλαγής των μαθητών από το μάθημα. Αποφασίστηκε όμως ότι όλα τα ζητήματα που ανακύπτουν να επιλύονται με συναίνεση και διάλογο, γιατί, όπως ειπώθηκε, προέχει το συμφέρον του λαού και κατά δεύτερον η Εκκλησία να συνεχίσει το κοινωνικό και φιλανθρωπικό της έργο με συσσίτια και άλλες δράσεις προς τις ευπαθείς ομάδες.
     (http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=745940


    Πόσο παχύδερμο πρέπει να είσαι για να αναζητάς (και να βρίσκεις!) γαλήνη εν μέσω δυόμισυ εκατομμυρίων πραγματικών ανέργων (="εγγεγραμμένων" και μή), ή ενός εκατομμυρίου "απασχολουμένων" σε συνθήκες γαλέρας, ή κάμποσων ακόμα εκατοντάδων χιλιάδων εγχωρίων ξεριζωμένων (αστέγων, νεομεταναστών κλπ.), την κατάσταση των οποίων διαιωνίζεις;

Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2015

ΕΥΡΩΠΑΪΣΜΟΣ, Η ΑΝΙΑΤΗ ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΤΩΝ ΠΑΡΑΣΙΤΙΚΩΝ ΜΕΣΟΣΤΡΩΜΑΤΩΝ

    Του Φώτη Τερζάκη
(από την Αντιστροφή Προοπτικής. Τα τονισμένα στοιχεία και οι εικόνες από εμένα)



 
    Έβλεπα πάλι τις προάλλες τον ίδιο εφιάλτη: απόγευμα στην Πλατεία Συντάγματος, ένα πλήθος συνωστισμένων με Lacoste και με iPod και με τα μεγάλου κυβισμού τζιπ αραγμένα στους παραδρόμους, αφρίζοντας έξαλλο με κονκάρδες και πλακάτ ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΥΡΩΠΗ, να θερίζεται από οπλοπολυβόλα στηριγμένα στα μπαλκόνια του «Μεγάλη Βρετάνια», όπως εκείνες τις πρώτες ημέρες του Δεκέμβρη του 1944 ένα άλλο, ρακένδυτο πλήθος σωριαζόταν από τις ριπές των Εγγλέζων τού Σκόμπι… Εκείνο που πιο πολύ με τρόμαξε, ήτανε η άγρια χαρά που ένιωσα στην εικόνα τόσου αίματος, λες κι ένα αρχαϊκό, βαθιά καταχωνιασμένο ένστικτο εκδίκησης ήρθε στην επιφάνεια και βρήκε για πρώτη φορά ικανοποίηση.
    Δυο φορές οι εκπρόσωποι της παρούσας συγκυβέρνησης, ο Πάνος Καμένος στην πένθιμη ολονυχτία της ψήφισης από την Βουλή τού Μνημονίου που η ελληνική αντιπροσωπεία αποδέχθηκε τη μοιραία 13η Ιουλίου, και ο Αλέξης Τσίπρας σε τηλεοπτική του συνέντευξη πριν από τις τελευταίες εκλογές τού Σεπτέμβρη, δικαιολόγησαν τις πράξεις τους λέγοντας ότι έτσι «αποφεύχθηκε εμφύλιος πόλεμος». Ρητορική αμετροέπεια; Ίσως... Αν συνυπολογίσουμε όμως την προειδοποίηση του Βαγγέλη Μεϊμαράκη την εβδομάδα πριν από το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, «Αν κινδυνέψει η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας να ξέρετε ότι η αστική τάξη θα αντιδράσει», το πράγμα φορτίζεται με άλλη σοβαρότητα. Κατ’ αρχάς, το ότι η πιο απερίφραστα ταξική δήλωση στο ηλεκτρισμένο κλίμα εκείνου του εξαμήνου ακούστηκε από το στόμα ενός εκπροσώπου της δεξιάς, δείχνει όχι μόνο ποιος έχει την πιο προσγειωμένη αίσθηση του τί όντως διακυβεύεται στην πολιτική κονίστρα αλλά και το ποιος έχει εξακολουθητικά τη δύναμη να υπαγορεύει τα πολιτικά σενάρια. Ο «εμφύλιος» για τον οποίον έγινε λόγος είναι ήδη εδώ, σε πλήρη ανάπτυξη, και τον κερδίζουν εκείνοι που ξέρουν καλά ότι πολεμούν, και ποιος είναι ο εχθρός τους. Η «αριστερή διακυβέρνηση» ανατράπηκε χωρίς καν να χάσει την εξουσία, και όλοι εκείνοι που είχαν πάρει θέση μάχης απέναντί της αναστέναξαν με ανακούφιση. Απέτρεψε τον εμφύλιο καταθέτοντας τα όπλα.  
            

Τρίτη, 6 Οκτωβρίου 2015

ΠΡΟΣ ΕΥΡΩ-ΡΩΜΗΟΥΣ (μια παράφραση του Ρουσσώ εγκεκριμένη υπό του ιδίου)

    "Μείνετε στη θέση σας  και μη στρέφεστε προς τα υψηλά αντικείμενα που σας παρουσιάζουν για να σας κρύψουν την άβυσσο που σκάβουν λίγο πιο μπροστά σας. Δεν είστε ούτε Ρωμαίοι, ούτε Σπαρτιάτες, δεν είστε καν Αθηναίοι. Αφήστε αυτά τα μεγάλα ονόματα για τα οποία δεν είστε άξιοι. Εσείς είστε έμποροι, τεχνίτες, αστοί πάντοτε απασχολημένοι με τα ιδιωτικά σας συμφέροντα, την εργασία σας, τις συναλλαγές σας και τα κέρδη σας· άνθρωποι για τους οποίους η ίδια η ελευθερία δεν αποτελεί παρά ένα μέσο για να αποκτούν χωρίς εμπόδια και να κατέχουν με ασφάλεια".

 Ζαν Ζακ Ρουσσώ, Γράμματα από το βουνό (1764)





    "Μείνετε στη θέση σας"
(=καθήστε στ' αυγά σας και κοιτάξτε τα χάλια σας, εσείς που "μένετε Ευρώπη"

    "και μη στρέφεστε προς τα υψηλά αντικείμενα"
(="Ευρώπες", "Δύση" κλπ.)

Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2015

ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΠΡΙΝ ΤΟ GREXIT (και μένα τί με νοιάζει;)



                                  


       "GOD SAVE EURO / NO FUTURE FOR YOU" (ή: αυτούς τους νεκρούς ποιός θα τους πάρει;)

    Ούτε μια φορά δεν ακούστηκε η λέξη "άνεργοι" στο πρόσφατο debate του εθνοσωτήρα ΤσιπροΜεϊμαράκη. Τα δυόμισυ εκατομμύρια των πραγματικών ανέργων ("εγγεγραμμένων" και μή, συν εκείνους που ψευτοεργάζονται μία ημέρα τη βδομάδα ή δύο ώρες κάθε τριήμερο, συν εκείνους που δουλεύουν απλήρωτοι, συν εκείνους που δουλεύουν με το εξευτελιστικό "μπλοκάκι" ή με άλλα επαίσχυντα καθεστώτα όπως τα πεντάμηνα "κοινωφελούς εργασίας" στους δήμους ή τα προγράμματα voucher κλπ.) θεωρούνται ήδη τετελεσμένο γεγονός (κάτι σαν αναπόφευκτες απώλειες) από τον ΤσιπροΜεϊμαράκη (όπως άλλωστε θεωρούντο κι από τον ΣαμαροΒενιζελοΚουβέλη). Τα δυόμισυ εκατομμύρια  των εργασιακώς τελειωμένων, των αστέγων, των χωρίς μέλλον και γενικώς των ζωντανών νεκρών δεν υπάρχουν πλέον για τους "ευρωπαίους" ταγούς του ελληνόφωνου ψευδοκράτους και για τα εκατομμύρια των βολεμένων πελατοψηφοφόρων τους (που για να συνεχιστεί το βόλεμά τους πρέπει η χώρα να "μείνει Ευρώπη", να μην χρεωκοπήσει και τυπικά, και να μην πάει στη δραχμή). 

Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2015

"ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΜΙΛΑΣ ΓΙΑ ΘΑΝΑΤΟ ΜΩΡΟ ΜΟΥ"

Πολιτική και κουλτούρα στο ανταγωνιστικό κίνημα στην Ελλάδα (1974-1998)

Συγγραφέας: Νίκος Σούζας
Σελίδες 428
Εκδόσεις Ναυτίλος
Θεσσαλονίκη 2015
   

    Μια επιστημονική εργασία που συνεχίζει από εκεί όπου σταματάει η κλασική πλέον του καθηγητή της Παντείου Κώστα Κατσάπη ΤO "ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΝΕΟΛΑΙΑ": Μοντέρνοι νέοι, παράδοση και αμφισβήτηση στη μεταπολεμική Ελλάδα: 1964-1974.  
   Διαβάζοντάς το διαπίστωσα ότι αν και  στα περισσότερα γεγονότα με τα οποία καταπιάνεται (κυρίως αυτά των '80s) ήμουν εκεί, ωστόσο δεν θυμάμαι και πολλά πράγματα. Ίσως τελικά να ισχύει και για τα '80s αυτό που λένε για τα -εξίσου ταραγμένα- '60s: αν μπορούσες να θυμηθείς τί έκανες τότε, μάλλον δεν θα ήσουν πραγματικά εκεί. Γιατί όταν ζεις, ούτε προλαβαίνεις ούτε ενδιαφέρεσαι να κρατήσεις σημειώσεις. Ίσως όμως αυτό το "κενό μνήμης" να ισχύει για οποιονδήποτε τυχερό βρέθηκε σε μια περίοδο όπου: "στον καταιγισμό μιας καθημερινότητας έμπλεης συναισθηματικών εντάσεων οι ομφαλοσκοπικές καταγραφές θεωρούνταν -και ήταν- χάσιμο χρόνου· πολύτιμου χρόνου που έπρεπε να χαριστεί δίχως αντάλλαγμα στην υπόθεση της αναδιαμόρφωσης των ανθρώπινων σχέσεων ως απαραίτητης προϋπόθεσης για την αλλαγή των γειτονιών του κόσμου".
    Για τους απανταχού "επαναστάτες χωρίς αιτία", τα '80s δεν ήσαν αισιόδοξα και με αυτοπεποίθηση όπως τα '60s. Ήσαν πιο ρεαλιστικά, πεζά, αγχωμένα, αβέβαια, λυσσαλέα, υπέρ του δεόντος στρατευμένα και προπάντων αρκετά καταθλιπτικά και απελπισμένα. Γι' αυτό δεν θα έλεγα ότι τα αναπολώ. Αλλά τότε ακριβώς έτυχε να είναι το άνοιγμα των δικών μου φτερών. Και γι' αυτόν τον λόγο, το βιβλίο τούτο έχει ήδη μεγάλη συναισθηματική αξία για μένα. Αναδημοσιεύω λοιπόν το σημείωμα του εκδότη, αφού δεν θα μπορούσα να το παρουσιάσω καλύτερα (οι εικόνες από εμένα).
    Όσο για την "πτήση", τη δική μου και άλλων συνομηλίκων μου, νιώθω ότι δεν είμαι ακόμα σε θέση να μιλήσω. Εκτός ίσως απ' το να πω ότι είναι το μόνο πράγμα στη μέχρι σήμερα ζωή μου, για το οποίο νιώθω μια -καθόλου ανταγωνιστική- υπερηφάνεια.

Θ. Λ. 
 


  

Τετάρτη, 2 Σεπτεμβρίου 2015

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΡΝΗΛΙΟΥ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗ ΜΕ ΓΑΛΛΟΥΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ ΣΤΟ RADIO LIBERTAIRE


    Τον Κορνήλιο Καστοριάδη τον "γνώρισα" ως φοιτητής στα μέσα των '80s. Ήταν η εποχή όπου άρχιζαν να μεταφράζονται ευρέως στα ελληνικά τα βιβλία του. Η σκέψη του υπήρξε η κύρια αιτία του απεγκλωβισμού μου από την αναρχική ηθικολογία και απλοϊκότητα: μου φαινόταν ότι ο Καστοριάδης έλεγε πολύ καλύτερα και πειστικότερα αυτό που ήθελε να πει ο αναρχισμός. Φαίνεται ότι κατά παρόμοιο τρόπο σκέφτονταν και άλλοι αναρχικοί εκείνη την εποχή και γι' αυτό τα βιβλία του είχαν προκαλέσει πολύ περισσότερο προβληματισμό και συζητήσεις (και αμηχανία) στον διεθνή και εγχώριο αναρχικό χώρο, απ' όσο στην αριστερά (από σύμπασα την οποία απερρίφθη αμέσως). Θα μπορούσε μάλιστα να πει κάποιος ότι η σκέψη του Καστοριάδη απευθυνόταν "εγγενώς" στους αναρχικούς, περισσότερο από όσο σε οποιονδήποτε άλλον. Δυστυχώς η σκέψη του σημαντικότερου φιλoσόφου της μεταδιαφωτιστικής εποχής (οικονομολόγος, ψυχαναλυτής, πολιτικός επιστήμονας κλπ.) δεν φαίνεται να επηρέασε σημαντικά τον αναρχισμό. Έτσι ο τελευταίος έχασε την ιστορική ευκαιρία να επικαιροποιηθεί, να πείσει και να εκκινήσει την επαναστατική αλληλουχία στις χώρες του καπιταλιστικού κέντρου, η οποία θα έθετε εκ νέου το όριο μεταξύ ιστορίας και προϊστορίας. Αντίθετα παρέμεινε ένα ιδεολογικό απολίθωμα του 19ου αιώνα δίπλα στον μαρξισμό (προς μεγάλη χαρά φυσικά του επανακάμψαντος νεοφιλελευθερισμού, ο οποίος, αν και εξίσου γραφικός, επελαύνει διεθνώς μόνο και μόνο ελλείψει σοβαρού αντιπάλου).
     Εδώ είναι μερικά αποσπάσματα μιας συνέντευξής του στο Ελευθεριακό Ραδιόφωνο (ο ραδιοσταθμός
της γαλλικής αναρχικής ομοσπονδίας) το 1996 με την ευκαιρία της έκδοσης του βιβλίου του Η Άνοδος της Ασημαντότητας. Αξίζει να προσεχθεί η κατάρτιση των γάλλων αναρχικών και η ικανότητά τους να ακούν, σε πλήρη αντίθεση με την ξύλινη και εντελώς ιδεολογικίστικη γλώσσα των "δικών" μας τριτοκοσμικών στη συντριπτική πλειοψηφία τους αναρχορωμηών.
   Ολόκληρο το κείμενο υπάρχει στο σχετικό βιβλιαράκι/μπροσούρα που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Στάσει Εκπίπτοντες. Τα αποσπάσματα τα πήρα από το Res Publica. Τα τονισμένα στοιχεία και οι διευκρινιστικοί σύνδεσμοι, από μένα.


Θ. Λ.
 

Σάββατο, 22 Αυγούστου 2015

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΚΟΡΝΗΛΙΟΥ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗ ΣΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΕΚΤΟΣ ΝΟΜΟΥ" (Αύγουστος 1990)

     Τον Κορνήλιο Καστοριάδη τον "γνώρισα" ως φοιτητής στα μέσα των '80s. Ήταν η εποχή όπου άρχιζαν να μεταφράζονται ευρέως στα ελληνικά τα βιβλία του. Η σκέψη του υπήρξε η κύρια αιτία του απεγκλωβισμού μου από την αναρχική ηθικολογία και απλοϊκότητα: μου φαινόταν ότι ο Καστοριάδης έλεγε πολύ καλύτερα και πειστικότερα αυτό που ήθελα να πω ως αναρχικός. Φαίνεται ότι κατά παρόμοιο τρόπο σκέφτονταν και άλλοι αναρχικοί στην Ελλάδα εκείνη την εποχή και γι' αυτό τα βιβλία του είχαν προκαλέσει πολύ περισσότερο προβληματισμό και συζητήσεις (και αμηχανία) στον αναρχικό χώρο απ' όσο στην αριστερά (από σύμπασα την οποία απερρίφθη αμέσως). Δυστυχώς το  "φλερτ" των αναρχορωμηών με τη σκέψη του Καστοριάδη  δεν κράτησε πολύ: ο αναρχισμός (στην ελληνόφωνη τουλάχιστον εκδοχή του) παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις του αποδείχτηκε κανονικότατη ιδεολογία, με τις ετοιματζίδικες επί παντός επιστητού απαντήσεις της, την ηθικολογική της αντίληψη περί πάλης μεταξύ "καλού" και "κακού", τα ιερά κείμενά της, τους ιστορικοποιημένους "παραδείσους" της, τις "αιώνιες" αποφάνσεις της και φυσικά τα τσιτάτα της. Αντίθετα, η σκέψη τού πιο ολοκληρωμένου φιλοσόφου της μεταδιαφωτιστικής εποχής (οικονομολόγος, πολιτικός επιστήμονας, ψυχαναλυτής κλπ.) δεν προσφέρει έτοιμες απαντήσεις, "καλούς" και "κακούς", σίγουρους δρόμους, κοινωνικές συνταγές, χιλιαστικά οράματα και άλλες ιδεολογικοποιημένες γελοιότητες, και γι' αυτό αποδείχτηκε απροσπέλαστη όχι μόνο για τις παντοειδείς μαρξιστικές, αλλά και για τις -εξίσου απαρχαιωμένες- αναρχικές σχηματοποιήσεις. Έτσι, σύντομα οι αναρχορωμηοί επέστρεψαν στην ασφάλεια και το βόλεμα της ιδεολογίας (τους) όπου παραμένουν μέχρι σήμερα (όπως βέβαια και οι παντοειδείς απανταχού αριστεροί). Και ο καπιταλισμός, παρά την οικονομική, ανθρωπιστική και οικολογική χρεωκοπία του, ζει και βασιλεύει απλώς και μόνο ελλείψει αντιπάλου.
     Εδώ είναι μια προφητική του συνέντευξη, που δημοσιεύτηκε τον Αύγουστο τού 1990 στην εφημερίδα της Ένωσης Αναρχικών Θεσσαλονίκης, "Εκτός Νόμου". Ο Καστοριάδης αποδομεί όλες τις "σύγχρονες" πολιτικές ιδεολογίες (δεξιόστροφες, αριστερόστροφες, αναρχικές και "εναλλακτικές") ως γραφικές και απολιθωματικές. Δείχνει ότι η καπιταλιστική ψυχασθένεια δεν αντιμετωπίζεται με ιδεολογίες (και μάλιστα τις βρυκολακιασμένες του 19ου αιώνα), στη θέση των οποίων προτάσσει τον "ανεπίδεκτο ιδεολογίας" αυτόνομο (=όχι ετερόνομο) πολιτικό άνθρωπο. Ο ανθρωπότυπος αυτός -είτε ως άτομο είτε ως συλλογικότητα- καταργεί την κοινωνική ιεραρχία (στην πολιτική, την οικονομία κλπ.) αφού δεν επιτρέπει να αποφασίζουν άλλοι για λογαριασμό του, αλλά και ούτε δέχεται να αποφασίζει ο ίδιος για λογαριασμό άλλων. 
     Η συνέντευξη αναδημοσιεύτηκε στο περιοδικό Contact # 10 και στο βιβλίο Έννοιες και όροι του Κ. Καστοριάδη, Εκδ. Βιβλιοπέλαγος. Την πήρα από το Res Publica. Τα τονισμένα στοιχεία, από μένα.

Θ.Λ.

Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2015

TO TEΛΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

   




    Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Πολίτες", αρ. 19 (Οκτώβριος 2010) και αρ. 20 (Νοέμβριος 2010)

    Γιώργος Ν. Οικονόμου
     Δρ Φιλοσοφίας


     ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

    «Kαι τα οράματα σαν παροράματα»
    Tάκης Παυλοστάθης


        I
 
      Ενώ η κρίση του καπιταλιστικού συστήματος ξέσπασε το 2008, η κρίση της Αριστεράς είναι πολύ παλαιότερη, ήδη από την δεκαετία του ’50. Στην Ελλάδα η κρίση αυτή αρχίζει επισήμως από το 1944 με τα Δεκεμβριανά και συνεχίζεται αμείωτη μέχρι σήμερα, αλλάζοντας μορφές και σχήματα. Αν και ορισμένα τμήματά της συνειδητοποιούν την κρίση αυτή εν τούτοις δεν θέτουν το δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων. Παραμένουν εγκλωβισμένα σε πεπαλαιωμένες ιδεολογίες που αποδείχθηκαν ψευδαισθήσεις και την οδήγησαν σε αδιέξοδα και καταστρεπτικά αποτελέσματα. Μετά, και με αφορμή, την παγκόσμια οικονομική κρίση που διέρχεται ο δυτικός κόσμος, οι ιδεολογίες αυτές επανέρχονται και σήμερα σε ορισμένους χώρους της Αριστεράς, και έχουν ως βάση κυρίως τις ιδέες του μαρξισμού, του σοσιαλισμού, του κομμουνισμού και μιας νεφελώδους ιδέας περί κατακτήσεως της εξουσίας.

Τρίτη, 14 Ιουλίου 2015

Ο ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ "Μ€ΝΕΙ ΕΥΡΩΠΗ"

Γιατί, η €λλάδα ανήκει -και θα ανήκει- στους βολ€μ€νους






        
          HABEMUS MEMORANDUM!


     Πρόκειται για γεγονός παγκοσμίου συμβολικής σημασίας! Η δεύτερη αριστερή νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση του κόσμου (η πρώτη είναι αυτή του Κ.Κ. Κίνας) διασφάλισε για λογαριασμό των εγχωρίων λόμπυ συμφερόντων που την διόρισαν, την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρώπη. Βέβαια, στη νεοελληνική γλώσσα και αντίληψη ως "Ευρώπη" αποκαλείται και νοείται μόνο η ευρωζώνη, μια και στην Ελλάδα θεωρείται ότι το ευρώ είναι αυτό που κάνει τον ευρωπαίο (όπως το ράσο τον παπά κλπ.). Έτσι οι (β)ρωμηοί αυτοχρίζονται ευρωπαίοι, αφήνοντας πίσω τους τούς διάφορους βάρβαρους μή ευρωπαϊκούς λαούς, όπως οι βρετανοί, οι σουηδοί, οι δανοί, οι ελβετοί κλπ., να τρώνε τη σκόνη τους.
    Τί σημαίνει όμως παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη; Είναι μόνο μια τιμητική διάκριση που απονεμήθηκε στους εγχωρίους εκπροσώπους του ευρωπαϊκού πνεύματος, οι οποίοι στο πρόσφατο δημοψήφισμα ψήφισαν λαϊκοδημοκρατικά "ναι στο ευρώ πάση θυσία (των άλλων)"; Γιατί, βέβαια, αυτό που "μένει Ευρώπη" δεν είναι μόνο η Ελλάδα ως "κάμποι, άσπαρτα ψηλά βουνά, ο ήλιος της που χρυσολάμπει, τ' άστρα της τα φωτεινά" κλπ..  Μαζί μ' αυτά μένει κι ο "λαός" της. Μόνο που η αθώα αυτή προπαγανδιστική λεξούλα κρύβει πολύ περισσότερα από όσα θέλει να νομίζουν οι -μαζικοί- ανυποψίαστοι χρήστες της.

Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2015

RESTART!

     

      

       ΔΥΟ ΓΑΪΔΑΡΟΙ ΜΑΛΩΝΑΝΕ...
     
     Την ιστορία τού φαλημέντου τού ελληνόφωνου ψευδοκράτους, απ' όπου κι αν την πιάσεις λερώνεσαι.
       Από τη μία, δανειστές "αλχημιστές"  που ουσιαστικά αναχρηματοδοτούν ένα μή βιώσιμο κρατικό χρέος, μόνο και μόνο για να κερδίσουν χρόνο, ώστε να το ξεφορτώσουν από τις ιδιωτικές τους υπερτράπεζες (που το χορήγησαν) και να το φορτώσουν στους -γερμανούς κυρίως- φορολογούμενούς τους. Δηλαδή το γερμανικό π.χ. Δημόσιο δανείζει στο ελληνικό (ενν. με χρήματα των γερμανών φορολογουμένων), ώστε αυτό να εξοφλά τις γερμανικές ιδιωτικές τράπεζες που του δάνεισαν στο παρελθόν. Από την άλλη ένα τριτοκοσμικό ψευδοκράτος / τρακαδόρος (και λαμόγιο), που περιμένει εναγωνίως για τη "δόση" του. Αυτή η απάτη εις βάρος των ευρωπαϊκών λαών, αποκαλείται κι απ' τους δύο αυτούς υποκριτές "ευρωπαϊκή αλληλεγγύη".
      Από τη μιά, μία δανειακή αιμοδότηση που πηγαίνει στην αναχρηματοδότηση του χρέους, στην ανακεφαλαιοποίηση των εγχωρίων τραπεζών και υπέρ των "λειτουργικών εξόδων" του ψευδοκράτους (βλ. υπερμισθοί και υπερσυντάξεις) ενώ ούτε ένα ευρώ δεν φτάνει στην πραγματική κοινωνία. Από την άλλη ένα ψευδοκράτος που ευγνωμονεί τους "εταίρους" για τη διάσωσή του.

Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2015

ΣΚΑΤΑ ΣΤΑ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΑ (ΝΕΟ)ΦΑΣΙΣΤΟΜΟΥΤΡΑ

       Η μέρα που πέθανε ο Κωστοπουλισμός  
 

      
      "Οι φτωχοί κάνουν λάθος επιλογές σε κρίσιμες (για τους βολεμένους) στιγμές". Μεταμοντέρνα αποφθεγματολογία μεταμοντέρνας "μεσοαστής" βλαχάρας.


      Παρά τους μεγατόνους προπαγάνδας και τρόμου που εξαπολύθηκαν εναντίον της πραγματικής κοινωνίας από τα μεταμοντέρνα  (νεο)φασιστόμουτρα των εγχωρίων Μέσων Μαζικής Εξημέρωσης (μπατσοκάναλα σαν τα Σκάι, Μέγκα, Άλφα κ.α., κωλοφυλλάδες-τερατογεννήματα του κωστοπουλισμού σαν τις διάφορες Άθενζ Βόις, ιστοσελίδες για το tea time του βλαχονεόπλουτου ψευτομεσοαστικού πουτσοκυριλισμού σαν το Πρόταγκον και φυσικά οι πατροπαράδοτοι διαπλεκόμενοι μεγαλοεκδότες), παρά τις απειλές των εργοδοτών προς τους σκλάβους για να ψηφίσουν "ναι στη συνέχιση του βολ€ματος", παρά τις "υποδείξεις" των έξωθεν και έσωθεν γερακιών, παρά το τραπεζικό μπλακ άουτ, το μή τοξικό κομμάτι αυτού του λαού έκανε το πρώτο δειλό του βήμα προς τον εξευρωπαϊσμό του: έσπασε το καλοστημένο σπιράλ του -μεταμοντέρνου- τρόμου και ψήφισε με βάση τις δικές του εκτιμήσεις για το μέλλον, τις δικές του ανάγκες, τη δική του ζωή. 
    Αυτό είναι κάτι που οφείλουμε να του το αναγνωρίσουμε, αφού έθεσε το δημοψήφισμα - παρωδία (ναι ή όχι στην ... αποσυρθείσα πρόταση των δανειστών) στις πραγματικές του διαστάσεις (ναι ή όχι στο "ευρώ πάση θυσία").

Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2015

Η ΑΝΑΠΟΤΡΕΠΤΗ ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΤΟΥ ΔΙΧΑΣΜΟΥ

     Το δίλημμα του δημοψηφίσματος δεν είναι το "Μένουμε Ευρώπη ή Πάμε Κάπου Αλλού". Είναι το εάν το βόλεμα αποτελεί ευρωπαϊκή αξία.




     Η προκήρυξη του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου έχει πλέον δημιουργήσει μια κοινωνική δυναμική, που έχει ξεφύγει εντελώς από τον έλεγχο, τόσο αυτών που το προκήρυξαν (βλ. "ναι ή όχι στις απαιτήσεις των δανειστών"), όσο και των ευρωτεχνοκρατών -και μάλλον πιο ρεαλιστών- ερμηνευτών του (βλ. "ευρώ ή εθνικό νόμισμα"). Οπότε χάνουν κάθε σημασία οι ερμηνείες, οι θέσεις και οι παραινέσεις των πολιτικάντηδων (απ' όπου κι αν προέρχονται) και των τεχνοκρατίσκων: το μόνο που έχει πλέον σημασία είναι τα κίνητρα της συμπεριφοράς αυτών που καλούνται να ψηφίσουν.
 

Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2015

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΟΠΟΙΪΑ ΤΗΣ (Β)ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ!

    "Δημοψηφίσματα" με ερωτήματα παρωδίες, για εθνικά υπερήφανους τριτοκοσμικούς ευρωμάχους

   Απαραίτητη διευκρίνιση: το παρακάτω κείμενο απευθύνεται στις ωμά προϋπολογισμένες ανθρώπινες απώλειες της χρεωκοπίας του ελληνόφωνου ψευδοκράτους, στους εργασιακά τελειωμένους, στα 2,5 εκατομμύρια ανέργων ("εγγεγραμμένων" και μή), στους σκλάβους του ιδιωτικού τομέα που δουλεύουν χωρίς ουσιαστικά να πληρώνονται ή/και ανασφάλιστοι, στους ζωντανούς νεκρούς της "κρίσης", σε αυτούς που αποφασίστηκε ότι θα θυσιαστούν για "να σωθεί η πατρίδα" (των εκατομμυρίων ψηφοφόρων των Πάγκαλων), αλλά και σε κάθε άλλον άνθρωπο στη Νεοελλάδα, οποίος έχει αρχίσει να αντιλαμβάνεται πως: ό,τι είναι "καλό για τη χώρα", είναι κακό γι΄αυτόν (και αντιστρόφως). 
      Σε κάθε άλλη περίπτωση, προειδοποιείσαι ότι η συνέχιση της ανάγνωσης θα είναι για σένα (και για τον γράφοντα) χάσιμο χρόνου.



      The  Everly Brothers: Bye bye love, bye bye happiness (1957).  
    Έχε γειά  βλαχονεόπλουτο επιδοτούμενο λάιφστάιλ, έχε γειά "ισχυρή Ελλάδα" του Σημίτη, έχουν γειά αυτά που ήξερες (β)ρωμηοσύνη. Είτε "μείνεις Ευρώπη" είτε όχι, καιρός να γυρίσεις στην απομονωμένη ανατολίτικη τρύπα σου και να φας τις σάρκες σου.  
      ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ!

Παρασκευή, 5 Ιουνίου 2015

ΝΑΙ ΡΕ, ΜΕΧΡΙ 700€ ΣΕ ΟΛΟΥΣ! (ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ;)

    Η σκληρή "βαλκανική" αλήθεια και οι σεμνότυφες τσιρίδες τής μυξοπαρθένας (β)ρωμηοσύνης

   Προειδοποίηση: το παρακάτω κείμενο απευθύνεται στις ωμά προϋπολογισμένες ανθρώπινες απώλειες της χρεωκοπίας του ελληνόφωνου ψευδοκράτους, στους εργασιακά τελειωμένους, στα 2,5 εκατομμύρια ανέργων ("εγγεγραμμένων" και μή), στους σκλάβους του ιδιωτικού τομέα που δουλεύουν χωρίς ουσιαστικά να πληρώνονται ή/και ανασφάλιστοι, στους ζωντανούς νεκρούς της "κρίσης", σε αυτούς που αποφασίστηκε ότι θα θυσιαστούν για "να σωθεί η πατρίδα" (των εκατομμυρίων ψηφοφόρων των Πάγκαλων), αλλά και σε κάθε άλλον άνθρωπο στη Νεοελλάδα, οποίος έχει αρχίσει να αντιλαμβάνεται πως: ό,τι είναι "καλό για τη χώρα", είναι κακό γι΄αυτόν (και αντιστρόφως). 
      Σε κάθε άλλη περίπτωση, προειδοποιείσαι ότι η συνέχιση της ανάγνωσης θα είναι για σένα (και για τον γράφοντα) χάσιμο χρόνου.



     Τσιρίδα 1η:
    «Η τρόικα είχε θέσει ως στόχο μισθούς 300 ευρώ για την Ελλάδα», δήλωσε ο πρόεδρος της Ελληνικής Συνομοσπονδίας Εμπορίου και Επιχειρηματικότητας και υποψήφιος ευρωβουλευτής της ΝΔ, Βασίλης Κορκίδης κατά την κατάθεσή του στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής σχετικά με την είσοδο της χώρας στα Μνημόνια [...] «Αρνηθήκαμε τις θέσεις της τρόικας για μείωση μισθών. Μας είπαν ότι κάνουμε λάθος και να συγκρίνουμε με τις άλλες χώρες των Βαλκανίων. Μου είπε ο Τράα (σ.σ. επικεφαλής του ΔΝΤ στην Ελλάδα έως και το 2011) ότι “και 300 ευρώ καλά είναι για να ζήσει ο Έλληνας”! Και τον ρώτησα να μου πει πόσα παίρνει εκείνος», είπε ο κ. Κορκίδης αναφερόμενος σε συνάντηση που είχε η ΕΣΕΕ με την τρόικα τον Δεκέμβρη του 2011.
  (Από εδώ: http://tvxs.gr/news/ellada/korkidis-o-tomsen-moy-eixe-pei-300-eyro-misthos-kai-kala-einai)

      Τσιρίδα 2η:
     Περιγράφοντας τις απαιτήσεις που προβάλουν οι δανειστές της χώρας στην κυβέρνηση κατά τη διάρκεια των αλλεπάλληλων διαπραγματεύσεων, ο υπουργός Οικονομικών είπε πως «φθάνουν στο σημείο να μας λένε να πάρουμε τους υπάρχοντες μισθούς (ενν. των δημοσίων υπαλλήλων) που είναι πάνω από τα 700 ευρώ και να τους κατεβάσουμε όλους στα 700. Απέναντι σε αυτή την αδίστακτη πολιτική και στάση εμείς εναντιωνόμαστε καθημερινά» τόνισε ο Γιάνης Βαρουφάκης. 
   (Από εδώ: http://tvxs.gr/news/ellada/baroyfakis-oi-pistotes-mas-piezoyn-na-katebasoyme-oloys-toys-misthoys-sta-700-eyro)


     
   ΑΣ ΦΑΝΤΑΣΤΟΥΜΕ ΜΙΑ ΟΨΗ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ΖΩΗΣ ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΧΩΡΑ

    Ας πάρουμε μια οποιαδήποτε χώρα της ευρωζώνης / Ε.Ε. Ας πάρουμε τη Γερμανία, τη Γαλλία, τη Σουηδία, την Ολλανδία, το Βέλγιο, την Αυστρία, την Ισπανία, την Ιταλία, τη Φινλανδία, ή όποια άλλη θέλετε. Καθημερινά οι εκεί κάτοικοι χρησιμοποιούν όλα αυτά τα αντικείμενα και τις συσκευές, που κάνουν τη ζωή αυτό που λέμε "σύγχρονη": ψυγεία, πλυντήρια, φούρνους, ηλεκτρονικούς υπολογιστές, τηλεοράσεις, dvd και cd, σταθερά τηλέφωνα, κινητά τηλέφωνα, φωτογραφικές μηχανές, αυτοκίνητα, μοτοσυκλέττες, αεροπλάνα, αξονικούς τομογράφους, τοστιέρες, μηχανές του καφέ, φωτιστικά, ποδήλατα, καροτσάκια για μωρά, ρολόγια, i-pads, i-pods, διάφορα άλλα γκάτζετς και ο κατάλογος δεν έχει τέλος. 
    Οι προηγούμενες εικόνες είναι πολύ οικείες. Άλλωστε, έτσι ακριβώς είναι πλέον η καθημερινή ζωή και στη Νεοελλάδα. Σωστά; 
     Λάθος!

Τετάρτη, 13 Μαΐου 2015

"ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ" ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΦΥΛΛΑ ΣΥΚΗΣ ΤΗΣ "ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ"

    
   Την ώρα που η "κυβέρνηση της αριστεράς" διατυμπανίζει ότι "διαπραγματεύεται σκληρά" με τους κακούς δανειστές, ισχυριζόμενη ότι έχει θέσει ως "κόκκινες γραμμές" της τα εργασιακά και το ασφαλιστικό, οι καλοί έλληνες εργοδότες εξακολουθούν να κάνουν πάρτυ εις βάρος των εργαζομένων, των (αν)ασφαλισμένων και των ανέργων. 


    Ένα πάρτυ που άναψε πριν τρία χρόνια, επί των αποκαλουμένων μνημονιακών κυβερνήσεων (λες κι ο ΣΥΡΙΖΑ έσκισε τα μνημόνια, όπως βεβαίωνε ότι θα κάνει προεκλογικά) με την μείωση τού ήδη εξευτελιστικού βασικού μισθού των 751 ευρώ (=620 καθαρά) στα 586 (=492 καθαρά), την "ελαστικοποίηση" των εργασιακών (=εκμεταλλευτικών) σχέσεων (π.χ. κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, "ευέλικτες" μορφές απασχόλησης), την γενίκευση της "μαύρης" εργασίας κ.λπ. Ένα πάρτυ που συνεχίζεται και επί "κυβέρνησης της αριστεράς" με το ίδιο -αν όχι μεγαλύτερο- "εργοδοτικό" κέφι:

Τρίτη, 14 Απριλίου 2015

ΑΝΟΙΞΗ ΚΑΠΟΥ ΣΤΑ '80s

   Η δεκαετία του '80 ήταν η εποχή που εδραιώθηκαν τα πιο σάπια χαρακτηριστικά της ελληνικής κοινωνίας, που θεσμοποιήθηκαν ο τραμπουκισμός του ισχυρότερου και ο ολέθριος ατομικισμός. Και εμείς οι πιτσιρικάδες, χαμένοι μέσα σε όλα αυτά χωρίς πυξίδα, συμμορίες, βία, επιθετικότητα για το τίποτα, ένας διαρκές freak out. Όταν ακούω ανθρώπους να εξωραΐζουν τα 80's μόνο και μόνο επειδή τότε ήταν νέοι, δεν ξέρω αν πρέπει να βάλω τα γέλια ή τα κλάματα. Η κυρίαρχη αίσθηση για μας ήταν η αποξένωση. Ίσως γι' αυτό τότε ταυτιστήκαμε τόσο εύκολα με σκηνικά τύπου «Ήμουν ένας έφηβος λυκάνθρωπος» ή «ο χορός των ζόμπι» που έλεγαν οι Cramps, και όλη τη μυθολογία του garage punk και των b-movies, γι' αυτό μας «μίλησε» με τον τρόπο που μας «μίλησε» το σφυροκόπημα των Birthday Party στο Σπόρτινγκ το '82. Εκ των υστέρων, ίσως οι μπάντες και οι μουσικές παρέες –ροκενρολάδες στο Περιστέρι, μοντάδες στο Θησείο ή ό,τι άλλο- να εξέφραζαν μια απαραίτητη ανάγκη για πραγματική συλλογικότητα, σε ένα τόπο όπου η συλλογικότητα είχε πεθάνει από ασφυξία στα κομματικά μαντριά. Είχαν περισσότερο αμυντικό χαρακτήρα, ήταν μια συνθήκη για επιβίωση.
   (Αλέξης Καλοφωλιάς, τραγουδιστής και μπασίστας των Last Drive, από συνέντευξή του τον Μάιο τού 2011 στην ιστοσελίδα "Ελληνική Σκηνή") 

   Το να είσαι μαθητής στη νεοελληνική μέση εκπαίδευση την περίοδο της έκρηξης του πανκ και του new wave, δηλαδή το 1977-1983 (ή κάπου εκεί) δεν ήταν κι ό,τι καλύτερο μπορούσε να σου τύχει. Στην πραγματικότητα, ούτε σήμερα έχουν αλλάξει πολύ τα πράγματα: αυτά που εξακολουθούν να καθορίζουν αποπνικτικά τη ζωή ενός εφήβου στη Νεοελλάδα είναι οι διάφορες ανεκπλήρωτες προσωπικές μεγαλομανίες των κομπλεξικών γονιών του (τις οποίες, βάσει του άγραφου εθιμικού νεοελληνικού δικαίου, πρέπει να τούς τις εκπληρώσει το παιδί τους), ο ανούσιος, πανηλίθιος και ψυχοκαταστροφικός σχολικός ανταγωνισμός με τους συνομιλήκους του, η στέρηση της φυσιολογικής χαράς της ηλικίας του, η έλλειψη ενός ενδιαφέροντος προσωπικού μέλλοντος, η αβεβαιότητα, η απουσία ονείρων και η γενικότερη έλλειψη προσανατολισμού και στόχων σε μια χώρα όπου η ψυχική ανωριμότητα (ανευθυνότητα, φιλοτομαρισμός, υποκρισία, μηχανορραφία, βλαχονεόπλουτος επιδειξισμός, αντικοινωνικότητα, χαμέρπεια, κουραδομαγκιά και γενικώς κενότητα) ήταν ανέκαθεν το απολύτως ειδοποιό -και κληρονομικό- χαρακτηριστικό του πληθυσμού της.

Κυριακή, 1 Μαρτίου 2015

ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΣΚΙΣΤΕΣ ΚΑΛΣΟΝ



Τέτοια "διαπραγμάτευση" μπορούσε να την κάνει κι η γιαγιά μου



                             "Θα σκίσω το καλσόν μου Μνημόνιο" (Απρίλιος 2013)



    (ΞΑΝΑ)ΜΠΗΚΑΝ ΤΑ ΓΙΔΙΑ ΣΤΟ ΜΑΝΤΡΙ, ΤΑ ΠΡΟΒΑΤΑ ΣΤΗ ΣΤΡΟΥΓΚΑ 
   
    Πού εξαφανίστηκαν όλοι αυτοί οι καραγκιόζηδες με τις ελληνικές σημαίες, που μέχρι πριν λίγες μέρες συνωστίζονταν στις κεντρικές πλατείες των πόλεων της χώρας, στηρίζοντας την κυβέρνηση που "διαπραγματευόταν" και δείχνοντας τη γροθιά τους στους "εταίρους" τους της Ε.Ε.;
   Πού πήγαν όλοι αυτοί οι καραγκιόζηδες νεοέλληνες που πουλούσαν (εξ' αποστάσεως φυσικά) τσαμπουκά και ... "Κούγκια" στους γερμανούς (γιατί βρίσκονται μακριά) και που έκαιγαν σημαίες της Ε.Ε. (αν και θέλουν κατά 81% παραμονή στο ευρώ);
     Πού λάκησαν όλοι αυτοί οι εθνικώς υπερήφανοι κουραδόμαγκες, που κράδαιναν όλο υπερηφάνεια το εθνικό τους κωλόπανο, νομίζοντας ότι η "νέα" κυβέρνησή τους ... "χτυπούσε το χέρι στο τραπέζι" του Eurogroup (λες και ήταν εκεί ελληνικό καφενείο);
    Υποθέτω ότι τώρα θα έχουν γυρίσει στις δουλίτσες τους (αν δεν ανήκουν στο ενάμισυ εκατομμύριο των ανέργων) για να συνεχίσουν να εισπράττουν καρπαζιές από τους εργοδοτίσκους τους (που δεν είναι μακριά σαν τους γερμανούς, ώστε να τους πουλάς εκ του ασφαλούς τσαμπουκά). Και για να συνεχίσουν να πληρώνονται με 200€ μηνιάτικο, για (υπερ)εργασία εξήντα ημερών μηνιαίως.
   Και, προπάντων, για να περιμένουν την "κυβέρνηση της αριστεράς" να ξαναπάει -του αγίου "Βάθους Χρόνου" ανήμερα- τον βασικό μισθό στα ... αξιοπρεπέστατα 751€ μικτά.
   Αλλά ας αφήσουμε τους πρωταγωνιστές της νέας αυτής εθνικής εποποιΐας να τα πουν με τα δικά τους λόγια, χωρίς νεοδημοκρατικές μονταζιέρες (οι τονισμοί δικοί μου και ο νοών νοείτω).

Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2015

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΣΕ (ΞΑΝΑ)ΤΟΥΜΠΑΡΟΥΝ ΟΙ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ

    Ο εχθρός είναι πάντα ομοεθνής, πάντα εσωτερικός και σχεδόν πάντα ο συνεκμεταλλευόμενος. 

    "...Προ παντός πρέπει να διατηρείται ζωντανό το πολεμικό ηθικό του λαού. Οι λαϊκές μάζες πρέπει να βρίσκονται σε διαρκή πατριωτική έξαρση. Αυτό δεν μπορεί να γίνει με τον εξαναγκασμό. Γίνεται με τα μέσα μαζικής προπαγάνδας, το ραδιόφωνο, τον τύπο, το σχολείο, τις εκκλησίες, τις παρελάσεις, τις μουσικές, τους λόγους κ.λπ. και φυσικά σε έδαφος προετοιμασμένο από τις προηγούμενες εξελίξεις. Δημιουργείται μια κατάσταση, που ακόμα και εργάτες που δεν έχουν χάσει εντελώς την ταξική τους συνείδηση, παρασύρονται και γίνονται ένα μ' όλο τον άλλο κόσμο. Χρειάζεται πολλή δύναμη και πίστη για να κρατηθεί κανείς όρθιος εναντίον τον ρεύματος". 
     (Άγις Στίνας, Το εσωτερικό μέτωπο στον πόλεμο (σελίδα 45 από το ΕΑΜ - ΕΛΑΣ - ΟΠΛΑ, εκδόσεις Διεθνής Βιβλιοθήκη, Αθήνα 1984)




        
       ΒΓΗΚΑΝ ΤΑ ΓΙΔΙΑ ΑΠ' ΤΟ ΜΑΝΤΡΙ
        
     Νέες μέρες εθνικής ανάτασης και υπερηφάνειας ξαναγνωρίζει τον τελευταίο καιρό η ταλαίπωρη Πλατεία Συντάγματος. 
     Όταν άρχισαν να εφαρμόζονται τα πρώτα μνημόνια (2011), μαζεύονταν εκεί κατά συρφετούς οι διάφοροι ξεβολεμένοι "πελάτες" (αυτοποκαλούμενοι τότε "αγανακτισμένοι"), για να ζητήσουν τα "ρέστα" από τις  κυβερνήσεις, τις οποίες εξέλεγαν και με τις οποίες συνέτρωγαν επί τέσσερεις μεταπολιτευτικές δεκαετίες. Τί συνέτρωγαν; Μα ... ευρωπαϊκές επιδοτήσεις, Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα, πακέτα Ντελόρ και τόσα άλλα ξεχασμένα ευρωκαλούδια, που έχει χαθεί ο λογαριασμός (όχι ότι κρατήθηκε και ποτέ...). Συν την πιο αποδεκτή κοινωνικώς φοροδιαφυγή (=μαγκιά) στην ανθρώπινη ιστορία. Συν την πιο εκτεταμένη κοινωνική διαφθορά (=άλλη μαγκιά) στον πλανήτη. Κάπως έτσι έφτασαν, χωρίς να το καταλάβουν (αφού η εγχώρια "ευρωμάσα" υπήρξε ακατάσχετη σαν βλαχονεόπλουτη ευκοιλιότητα) να χρεωκοπήσουν την ίδια τους τη χώρα.

Σάββατο, 7 Φεβρουαρίου 2015

ΥΠΑΡΧΕΙ ΖΩΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΤΡΙΑΝΤΑ;

    Μαθήματα για το πώς να μεγαλώνεις χωρίς να γερνάς, με αφορμή το νέο άλμπουμ Modern Blues των Waterboys


   "Οι μόνοι που αξίζουν για μένα είναι οι τρελοί, αυτοί που τρελαίνονται να ζήσουν, να μιλήσουν, να σωθούν, που ποθούν τα πάντα την ίδια στιγμή, αυτοί που ποτέ δεν χασμουριούνται ή δεν λένε κοινότοπα πράγματα, αλλά που καίγονται, καίγονται, καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά..."
     (Τζακ Κέρουακ, "Στον Δρόμο", 1957)



The Waterboys - Longway to the light (από το ζωντανά ηχογραφημένο Karma To Burn τού 2005)

   
   Υπάρχει ροκ μετά τα τριάντα;

    Ένα γνωστό σύνθημα της δεκαετίας του 1960 ήταν και το "μην εμπιστεύεσαι όσους είναι πάνω από τριάντα χρονών". Το εν λόγω σύνθημα πέρασε και στον κινηματογράφο, στα τελευταία λεπτά της κλασικής ταινίας επιστημονικής φαντασίας "Ο πλανήτης των πιθήκων" (1968), του Φράνκλιν Σάφνερ. Μάλιστα, την ίδια πάνω κάτω  περίοδο, ένας άλλος σκηνοθέτης, ο ελληνοαμερικανός Τζων Κασσαβέτης, τοποθετούσε το όριο ακόμα πιο χαμηλά. Όπως είχε πει: "στη χώρα που ζω οι άνθρωποι πεθαίνουν συναισθηματικά μόλις μπουν στα είκοσι ένα. Ευθύνη μου ως καλλιτέχνη είναι να τους βοηθήσω να ξεπεράσουν αυτό το όριο".
   Όπως και να 'χει, φαίνεται ότι η ηλικία των τριάντα έχει κάποια ιδιαιτερότητα. Αυτό το είχαν πιθανότατα αντιληφθεί και οι αρχαίοι έλληνες αφού τη θεωρούσαν ως την πραγματική έναρξη της ενηλικίωσης (π.χ. στην αρχαία Αθήνα, μια από τις  προϋποθέσεις για να είσαι πολίτης ήταν και το να μην είσαι κάτω τών τριάντα ετών).

Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2015

ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΑ ΜΠΑΖΑ


 Όταν οι ευρωπαίοι «μερκελιστές» είναι πιο αριστεροί από κάτι «δικούς» μας 





   


     «Ο κόσμος το'χει τούμπανο κι αυτοί κρυφό καμάρι» 

    Το ότι το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας δεν έχει καμμία απολύτως σχέση με τη διεθνή οικονομική κρίση, αλλά οφείλεται αποκλειστικά σε εγχώριες παθολογίες, το ότι το πρόβλημα της Ελλάδας θα εκδηλωνόταν αργά ή γρήγορα με ή χωρίς τη διεθνή κρίση (και απλώς η εκδήλωσή του επιταχύνθηκε απ' αυτήν), είναι κάτι που το έχει καταλάβει όλος ο πλανήτης.
    Όλος; Όχι βέβαια. Ένα μικρό τριτοκοσμικό χωριό αντιστέκεται ακόμα στην απλή αυτή αλήθεια! Και ... ω τί σύμπτωσις! Αυτό το χωριό δεν είναι άλλο από αυτό ακριβώς που έχει το πρόβλημα (το οποίο έχει αντιληφθεί όλος ο υπόλοιπος πλανήτης). Και οι χωριάτες, οι οποίοι εθελοτυφλούν δεν είναι μόνο οι τριτοκοσμικοί βλάχοι που συνέτρωγαν επί σαράντα χρόνια με τους εκλεκτούς (=εκλεγμένους) βλαχοδημάρχους τους και τώρα παριστάνουν -σαν κουτοπόνηροι κλαψομούνηδες- τους αδικημένους: είναι επίσης και οι αυτοαποκαλούμενοι προδεφτικοί χωριάτες, που νιώθουν ότι τώρα ήρθε η δική τους σειρά να γίνουν βλαχοδήμαρχοι. Όλοι μαζί, σε πλήρη εθνική ομοψυχία, βρίζουν τον υπόλοιπο πλανήτη, ο οποίος έχει πλέον αντιληφθεί τί συμβαίνει με αυτό το τριτοκοσμικό απολειφάδι.