Κυριακή, 16 Ιουνίου 2013

ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ

Αναδημοσιεύω από την ιστοσελίδα του Γιώργου Οικονόμου (oikonomouyorgos.blogspot.gr/2013/06/blog-post.html). Όπως δεν σταματούσε να επαναλαμβάνει ένας φίλος παλιότερα, η πρώτη και στοιχειώδης ενέργεια αυτοσυντήρησης ενός οποιουδήποτε κινήματος, από μια απλή συνοικιακή διεκδίκηση μέχρι μια κοινωνική εξέγερση, πρέπει να είναι το να πετάξει έξω από αυτήν όλα τα κομματικά μέλη, με πρώτους και κυριότερους τους κομμουνιστές. Οι τονισμοί και οι εικόνες, δικά μου.




[Δημοσιεύθηκε στο συλλογικό, Η άμεση δημοκρατία στον 21ο αιώνα, Νησίδες, Θεσ/κη, 2013]


Γιώργος Ν. Οικονόμου
Δρ Φιλοσοφίας


ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ


Aπό τις 25 Μαΐου 2011, που άρχισαν οι συγκεντρώσεις και οι συνελεύσεις στις πλατείες της χώρας και ιδιαιτέρως στην πλατεία Συντάγματος με αίτημα την  άμεση δημοκρατία, γράφτηκαν και ειπώθηκαν για την τελευταία τόσα όσα δεν είχαν γραφεί από συστάσεως νεοελληνικού κράτους. Γέμισαν ξαφνικά τα ΜΜΕ και τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης από «ειδήμονες» και «ερμηνευτές» της άμεσης δημοκρατίας. Οι περισσότεροι δεν είχαν γράψει πριν κάτι σχετικό ούτε τους είχε απασχολήσει ποτέ το ζήτημα ή είχαν εκφρασθεί αρνητικά. όμως επειδή η άμεση δημοκρατία βρέθηκε στην επικαιρότητα αναγκάσθηκαν να γράψουν γι’ αυτήν. Αρκετά από αυτά ήταν διαστρεβλωτικά, απαξιωτικά, γεμάτα παρερμηνείες, προέρχονταν δε και από τον αριστερό χώρο.

Περιεχόμενο της δημοκρατίας

Μία μερίδα της Αριστεράς θεωρεί πως η αθηναϊκή πολιτεία του 5ου –4ουαιώνα π.Χ. δεν ήταν δημοκρατία επειδή υπήρχαν τάξεις, επειδή ήταν ταξική κοινωνία. Η αλήθεια είναι πως μέχρι σήμερα όλες οι κοινωνίες ήταν ταξικές, όμως είχαν διαφοροποιήσεις στα πολιτεύματά τους, στις αξίες, στον πολιτισμό και στην αντιμετώπιση των μελών τους. Πράγματι, ταξικές κοινωνίες ήταν οι αρχαίες τυραννίδες, ολιγαρχίες, βασιλείες και αριστοκρατίες, οι φεουδαρχίες και οι απολυταρχίες, τα στρατιωτικά δικτατορικά καθεστώτα, τα σημερινά αντιπροσωπευτικά πολιτεύματα, τα δικτατορικά των ανατολικών «σοσιαλιστικών» κρατών, τα μουσουλμανικά αραβικά καθεστώτα και τα ολοκληρωτικά (φασισμός, ναζισμός, σταλινισμός). Όλα αυτά όμως δεν ταυτίζονται ούτε μπαίνουν στην ίδια κατηγορία, και φυσικά έχει μεγάλη σημασία και διαφορά αν ζεις υπό ολοκληρωτικό ή κοινοβουλευτικό καθεστώς. Aυτή η αριστερή αντίληψη ισοπεδώνει τα πολιτεύματα και τις κοινωνίες, δεν βλέπει τις μεγάλες ή ουσιαστικές διαφορές μεταξύ τους, στο όνομα τής, κατά τον Μαρξ, «αναπόφευκτης» αταξικής κοινωνίας.




Το απόλυτο έργο για την αυθεντική (=αρχαιοελληνική) αντίληψη περί δημοκρατίας και κοινωνικής αυτοκυβέρνησης. Όποιος δεν το έχει υπ' όψιν του, μπορεί να θεωρεί τον εαυτό του (χωρίς υπερβολή) πολιτικά αναλφάβητο, ακόμα κι αν έχει εντρυφήσει μεθ' ευλαβείας σε άπαντα τα μαρξιστικά, λενινιστικά, τροτσκιστικά, σταλινικά, μαοϊκά κ.λπ. κείμενα.


Πέμπτη, 13 Ιουνίου 2013

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΗΓΕΜΟΝΙΑΣ - ΑΝΑΡΧΙΚΕΣ ΤΑΣΕΙΣ ΣΤΑ ΝΕΟΤΑΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ


Συγγραφέας: Richard J. F. Day
Εκδόσεις: Ελευθεριακή Κουλτούρα, β' έκδοση 2012 (α' έκδοση 2008)
Σελίδες: 302




   Τίτλος πρωτοτύπου: Gramsci is dead. Anarchists currents in the newest social movements. Έτος πρώτης κυκλοφορίας: 2005, Καναδάς. 
    Από τα βιβλία που τα αγοράζεις μόνο και μόνο για τον τίτλο τους. Δεν το έχω ακόμα διαβάσει αλλά αναδημοσιεύω το οπισθόφυλλο και κάποια πράγματα που βρήκα γι' αυτό, στο διαδίκτυο.


   Ο συγγραφέας ανασύρει τη λογική του αντι-ηγεµονισµού και της συγγένειας από τα κείµενα των κλασσικών του αναρχισµού, κάνοντας κάτι περισσότερο από το να διερευνήσει τις σχέσεις ανάµεσα στον αναρχισµό και στα νεότατα κοινωνικά κινήµατα, όρο που ο ίδιος εισάγει για να περιγράψει τα σύγχρονα µας κινήµατα και για να τα διακρίνει από τα νέα κινήµατα της αµέσως προηγούµενης περιόδου. Αποκαθιστά µε τον τρόπο αυτό τον, παρερµηνευµένο και συκοφαντηµένο, αναρχισµό τονίζοντας τον πλέον επίκαιρο και µοντέρνο χαρακτήρα του και τη σηµασία που έχει για την "τρίτη µας ευκαιρία".




Σάββατο, 1 Ιουνίου 2013

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ: IT’S NOT ONLY ROCK AND ROLL

(Πώς ακούστηκε κάποτε η ροκ μουσική από τους νέους   μιας τριτοκοσμικής χώρας)

Συγγράψας: Θοδωρής Λαμπρόπουλος 
Σελίδες: 330   
Εκδόσεις Bookstars , Αθήνα 2013
                                       
                                   
http://www.biblionet.gr/book/188977/%CE%9B%CE%B1%CE%BC%CF%80%CF%81%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82,_%CE%98%CE%B5%CF%8C%CE%B4%CF%89%CF%81%CE%BF%CF%82_%CE%91./It%E2%80%99s_not_Only_Rock_and_Roll

(Εικόνα εξωφύλλου: απόκομμα εισιτηρίου από την -διακοπείσα- συναυλία των Rolling Stones στην Αθήνα, 17 Απριλίου 1967)




    Είναι καλοκαίρι, σε μια Ελλάδα που συγκλονίζεται  από την λεγόμενη οικονομική κρίση και από ένα πρωτότυπο «τρομοκρατικό» χτύπημα, το οποίο έχει καταμπερδέψει διωκτικές αρχές, και «αναλυτές». Ένας πατέρας και ο οκτάχρονος γιος του ταξιδεύουν με μοτοσυκλέττα, κάνοντας ελεύθερη κατασκήνωση. Στον δρόμο τους πέφτουν επάνω σε ένα παράξενα νεανικό ανδρόγυνο πρώην χίππιδων του ’60, που κάνουν το ίδιο. 
     Συνεχίζουν το ταξίδι τους όλοι μαζί. Κάθε φορά γύρω από τη φωτιά του καταυλισμού τους ξεδιπλώνουν λίγο-λίγο τις ζωές τους. Οι διηγήσεις τους δημιουργούν ένα παράλληλο ταξίδι, που περνά μέσα από μνήμες μιας κάποτε ταραγμένης νεότητας, που αμφισβήτησε όχι μόνο τις θεωρούμενες ως «αρετές» της υλικής ένδειας, αλλά και το υποτιθέμενο αντίθετό της, το μοντέλο «δούλεψε-κατανάλωσε–ψόφα» της μεταπολεμικής καταναλωτικής ψευδοευημερίας. Κι από τα όνειρά της για  μια αυθεντική ζωή,  που αν και δεν εκπληρώθηκαν, δεν έπαψαν ποτέ να είναι παρόντα για κάποιους. Και στη συνέχεια, από τις συμπληγάδες μιας ενηλικίωσης που προσπαθεί να αποφύγει τους -ατιμωτικούς τουλάχιστον-  συμβιβασμούς και αναζητά επίπονα τη φιλοσοφική συνέπεια. 
    Το αρχικά αμέριμνο αυτό ταξίδι θα οδηγηθεί σταδιακά σε μια τραγική ειρωνεία / κάθαρση, που άλλους θα συντρίψει κι άλλους θα τους ξαναφέρει για ένα νέο ξεκίνημα στον πάντοτε γόνιμο «τόπο» της νιότης τους. 
     Η αφήγηση εκτυλίσσεται στα πρότυπα «ταξιδιωτικών» συγγραφέων όπως ο Ρόμπερτ Πήρσινγκ (Το Ζεν και η τέχνη της συντήρησης της μοτοσυκλέττας), ή ο Αντουάν ντε Σαιντ Εξυπερύ, όπου η μυθιστορία συνυπάρχει και εναλάσσεται με το φιλοσοφικού τύπου δοκίμιο. 

     (Aπό το οπισθόφυλλο)


                    
                                  The Rolling Stones - It's only rock 'n' roll, 1974 
                                  (Τί λέτε ρε παιδιά; Έτσι σας είπανε;)