Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙΣ ΣΕ ΜΙΑ ΡΟΚ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΣΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ;

 
 THE DREAM SYNDICATE, Αθήνα 4 Νοεμβρίου 2017



                              The Dream Syndicate - Glide (Fuzz Club, Athens November 4, 2017)

   
     Αν έχεις ζήσει τη ροκ στην κλασική εποχή της (περίπου 1955-1990) για ποιόν λόγο να πας σε μια ροκ συναυλία εν έτει 2017;

    Για μένα αυτός ο λόγος δεν θα μπορούσε να κάνει μόνο με τους Dream Syndicate, ένα από τα σημεία αναφοράς των '80s (της τελευταίας κοσμογονικής εποχής της ροκ ως κοινωνικού φαινομένου), τους οποίους άλλωστε είχα ξαναδεί μερικές φορές ακριβώς τότε. 
  Γιατί, τέτοιες συναυλίες λειτουργούν και σαν απολογιστικά γενεακά ραντεβού, ειδικά όταν ένα τόσο σπουδαίο συγκρότημα επανέρχεται μετά από τριάντα σχεδόν χρόνια με έναν επίσης απολογιστικό δίσκο / κεραυνό εν αιθρία. Πηγαίνοντας λοιπόν να δω ένα συγκρότημα σαν τους Dream Syndicate στο Fuzz το σαββατόβραδο της 4ης Νοεμβρίου 2017, πήγαινα για να δω και το κοινό τους (πέραν των ενός - δύο φίλων), την κάποτε κοινότητα των ανθρώπων από την οποία επέλεξα να προέρχομαι. Περίμενα να βρω ανθρώπους με τους οποίους είχαμε δεκαετίες να τα πούμε, να θυμηθώ φυσιογνωμίες που είχα ξεχάσει ("ρε, από πού τον ξέρω αυτόν;"), να κάνουμε παραλληλιστικούς απολογισμούς, να κατανοήσω καλύτερα το πλαίσιο της δικής μου πορείας ζωής. Άλλωστε κι ο τίτλος του τελευταίου αυτού δίσκου των Dream Syndicate δεν είναι "Πώς Βρέθηκα Εδώ;";

Τετάρτη, 4 Οκτωβρίου 2017

HOW DID I FIND MYSELF HERE? (I just had to leave)

   Το τελευταίο (μετά από είκοσι εννέα χρόνια) στούντιο άλμπουμ των Dream Syndicate τα σπάει!                                         


  «Δεν φαντάστηκα και δεν πρόσθεσα τίποτα. Τώρα το ουσιαστικό δεν είναι να “δημιουργήσουμε”. Το ουσιαστικό είναι αυτό που παρατηρήσαμε.»
      (Γιόζεφ Ροτ, Φυγή χωρίς τέλος, 1927)

Παρασκευή, 1 Σεπτεμβρίου 2017

ΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΕΣ

LIBERTARIAS 

Έτος: 1996
Σκηνοθεσία: Βιθέντε Αράντα 
Ελληνικός τίτλος: Ελευθεριακές
Αγγλικός τίτλος: Freedom Fighters
Ελεύθερο κατέβασμα ολόκληρης της ταινίας με ελληνικούς υπότιτλους από εδώ: https://dfiles.eu/files/nbgz5tht6




    
   "Θα έρθει μια μέρα όπου αυτός ο πλανήτης δεν θα ονομάζεται πια Γη, αλλά Ελευθερία"  (από τις τελευταίες φράσεις της ταινίας)
   

   Πρόκειται για τη μία από τις δύο αξιολογότερες ταινίες που έχουν γυριστεί ποτέ, σχετικά με την (ενστικτωδώς αναρχικής έμπνευσης και κατεύθυνσης) κοινωνική επανάσταση στην Ισπανία τα έτη 1936 - 1937. Η άλλη είναι φυσικά το Γη και Ελευθερία (Land and Freedom) του Κεν Λόουτς, που είχε προβληθεί το 1995, μόλις έναν χρόνο πριν τις Ελευθεριακές.

Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017

ΠΟΣΟ (Α)ΦΥΣΙΚΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΤΥΠΟΣ ΤΟΥ HOMO OECONOMICUS;



    Είναι ο οικονομισμός (η "παραγωγικότητα", η "απόδοση", η κερδοφορία / κερδοσκοπία, η "ανάπτυξη" κλπ. ως αυτοσκοποί) τόσο "φυσιοκρατικός", "αναγκαίος" και "αναπόφευκτος" όσο διατείνονταν ανέκαθεν οι ταγοί του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής; Και είναι ο ανθρωπότυπος του οικονομισμού (είτε αναφερόμαστε στους εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους του παραδοσιακού καπιταλισμού, είτε σ’ εκείνους των μαρξιστοειδών γραφειοκρατικών εκδοχών του) τόσο "αυτονόητο" και "φυσικό" δημιούργημα, και τόσο "ταιριαστό" στον ανθρώπινο ψυχισμό, όσο θέλει να περνιέται; Ή μήπως πρόκειται για ένα κατά παραγγελίαν (της Κυριαρχίας) κατασκεύασμα, για την συλλογική εσωτερίκευση του οποίου απαιτήθηκε μια πρωτοφανής ιστορικά ποσότητα βίας (σωματικής και ψυχικής) και προς το οποίο δεν οφείλουμε κανέναν σεβασμό;
    Αναδημοσιεύω σχετικά ένα κείμενο του Σπύρου Κεραμά από το Res Publica. Οι εικόνες (πλην της πρώτης) και τα τονισμένα στοιχεία από εμένα.

  Θ.Λ.

Πέμπτη, 6 Ιουλίου 2017

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΗ

   Τα "κρισιακά" (αυτο)παραμυθιάσματα της (β)ρωμηοσύνης

                             
  
   Η εκούσια εθνοαυτιστική πολιτισμική απομόνωση της Νεοελλάδας από τον δυτικό / ευρωπαϊκό κόσμο έχει αναπόφευκτα οδηγήσει στην κατασκευή μιας ιδεολογικοποιημένης σκοτοδίνης από παρεξηγήσεις, άγνοια, ημιμάθεια (που, όπως έχει επισημανθεί, είναι χειρότερη της αμάθειας), μύθους για εσωτερική κατανάλωση, βολικές εμμονές, αυτοσχέδιες ψευδοϊστορικές εξηγητικές, και προπάντων άρνηση της πραγματικότητας. Εδώ θα επιχειρηθεί η παρουσίαση ορισμένων προσφάτως δημιουργημένων πλευρών τής εν λόγω σκοτοδίνης.

Κυριακή, 4 Ιουνίου 2017

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΑ ΠΟΤΕ ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΩ ΑΥΤΗ ΤΗ ΧΩΡΑ

(όσο κι αν προσπάθησα)


ΤΡΥΠΕΣ - Πατρίδα μου είναι εκεί που μίσησα (1996)


      Αυτή τη χώρα από παιδί τη σιχαινόμουν

   Δεν θυμάμαι πότε ακριβώς άρχισα να προβληματίζομαι -και να επιφυλάσσομαι- για τη χώρα στην οποία γεννήθηκα και ζούσα. Πρέπει να ήταν όταν πήγαινα στο δημοτικό κάπου στα πρώιμα '70s, δηλαδή την εποχή της ραγδαίας ανόδου του τουρισμού στην Ελλάδα. Κάπου τότε είδα για πρώτη φορά τουρίστες, είτε πεζούς με τα μπαγκάζια τους στην πλάτη, είτε μηχανόβιους με τις -εντυπωσιακές για ένα παιδί- "πανοπλίες" τους να φθάνουν κατά κύματα τα καλοκαίρια.

Σάββατο, 6 Μαΐου 2017

ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ Ή ΟΙΚΩΛΟΓΟΙ;


   Και οι «οικολόγοι» τής Μ.Κ.Ο. Greenpeace στρατευμένοι (υπό το πρόσχημα του «αντιφασισμού») στο πλευρό του επελαύνοντος νεο(φασιστο)φιλελευθερισμού



   Καπηλευόμενοι το -ανεκπλήρωτο ακόμα- πρόταγμα των Αβράκωτων της Γαλλικής Επανάστασης «Ελευθερία – Ισότητα – Αδελφοσύνη» οι νεόκοποι οικολογούντες υπερασπιστές της ελευθερίας (των «αγορών»), της παγκόσμιας αδελφοσύνης (των παγκοσμιοποιούμενων κεφαλαιοκρατών / ιδιοκτητών του πλανήτη) και μιας (εννοείται) κενής νοήματος ισότητας, κρέμασαν με ιεραποστολικό στόμφο το υποκριτικό «αντιφασιστικό» πανώ τους στον πύργο του Άιφελ.
   «Αυτή η ενέργεια έχει ως στόχο να προειδοποιήσει για τα σχέδια της Μαρίν Λεπέν και τον κίνδυνο που αντιπροσωπεύει για τις οργανώσεις, αλλά και πέραν αυτού», δήλωσε ο Ζαν-Φρανσουά Ζυγιάρ, γενικός διευθυντής της Greenpeace Γαλλίας στους δημοσιογράφους. «Liberté, égalité, fraternité: είναι περισσότερο επείγον να υπερασπισθούμε αυτές τις αξίες, που απειλούνται ιδιαίτερα από το Εθνικό Μέτωπο», πρόσθεσε ο Ζαν-Φρανσουά Ζυγιάρ. «Η Greenpeace ανησυχεί αυτούς τους καιρούς της αναζωπύρωσης των εθνικισμών στην Τουρκία, την Ουγγαρία…και των κινδύνων του περιορισμού του δικαιώματος του συνεταιρίζεσθαι. Εντάσσεται στην αποστολή μας να αντιταχθούμε», επέμεινε.
    Από τί θέλει να μας προστατέψει άραγε αυτός ο γραφειοκράτης οικολογίσκος, που μιλάει άπταιστα (και λαϊκιστικότατα) τη διεθνή γλώσσα των βολεμένων; Και σε τί «αντίσταση» (όπως αναγράφεται στο πανώ) μας καλεί; Eίναι δηλαδή ήδη εγκαθιδρυμένες οι αξίες που θέλει να «υπερασπιστεί»; Και από ποιόν «απειλούνται ιδιαίτερα»; Μόνο από τη Λεπέν; Όχι και από τον ανταγωνιστή της πολιτικό διαχειριστή τών συμφερόντων τής γαλλικής ελίτ;