Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017

ΠΟΣΟ (Α)ΦΥΣΙΚΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΤΥΠΟΣ ΤΟΥ HOMO OECONOMICUS;



    Είναι ο οικονομισμός (η "παραγωγικότητα", η "απόδοση", η κερδοφορία / κερδοσκοπία, η "ανάπτυξη" κλπ. ως αυτοσκοποί) τόσο "φυσιοκρατικός", "αναγκαίος" και "αναπόφευκτος" όσο διατείνονταν ανέκαθεν οι ταγοί του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής; Και είναι ο ανθρωπότυπος του οικονομισμού (είτε αναφερόμαστε στους εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους του παραδοσιακού καπιταλισμού, είτε σ’ εκείνους των μαρξιστοειδών γραφειοκρατικών εκδοχών του) τόσο "αυτονόητο" και "φυσικό" δημιούργημα, και τόσο "ταιριαστό" στον ανθρώπινο ψυχισμό, όσο θέλει να περνιέται; Ή μήπως πρόκειται για ένα κατά παραγγελίαν (της Κυριαρχίας) κατασκεύασμα, για την συλλογική εσωτερίκευση του οποίου απαιτήθηκε μια πρωτοφανής ιστορικά ποσότητα βίας (σωματικής και ψυχικής) και προς το οποίο δεν οφείλουμε κανέναν σεβασμό;
    Αναδημοσιεύω σχετικά ένα κείμενο του Σπύρου Κεραμά από το Res Publica. Οι εικόνες (πλην της πρώτης) και τα τονισμένα στοιχεία από εμένα.

  Θ.Λ.

Πέμπτη, 6 Ιουλίου 2017

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΗ

   Τα "κρισιακά" (αυτο)παραμυθιάσματα της (β)ρωμηοσύνης

                             
  
   Η εκούσια εθνοαυτιστική πολιτισμική απομόνωση της Νεοελλάδας από τον δυτικό / ευρωπαϊκό κόσμο έχει αναπόφευκτα οδηγήσει στην κατασκευή μιας ιδεολογικοποιημένης σκοτοδίνης από παρεξηγήσεις, άγνοια, ημιμάθεια (που, όπως έχει επισημανθεί, είναι χειρότερη της αμάθειας), μύθους για εσωτερική κατανάλωση, βολικές εμμονές, αυτοσχέδιες ψευδοϊστορικές εξηγητικές, και προπάντων άρνηση της πραγματικότητας. Εδώ θα επιχειρηθεί η παρουσίαση ορισμένων προσφάτως δημιουργημένων πλευρών τής εν λόγω σκοτοδίνης.

Κυριακή, 4 Ιουνίου 2017

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΑ ΠΟΤΕ ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΩ ΑΥΤΗ ΤΗ ΧΩΡΑ

(όσο κι αν προσπάθησα)

video

ΤΡΥΠΕΣ - Πατρίδα μου είναι εκεί που μίσησα (1996)


      Αυτή τη χώρα από παιδί τη σιχαινόμουν

   Δεν θυμάμαι πότε ακριβώς άρχισα να προβληματίζομαι -και να επιφυλάσσομαι- για τη χώρα στην οποία γεννήθηκα και ζούσα. Πρέπει να ήταν όταν πήγαινα στο δημοτικό κάπου στα πρώιμα '70s, δηλαδή την εποχή της ραγδαίας ανόδου του τουρισμού στην Ελλάδα. Κάπου τότε είδα για πρώτη φορά τουρίστες, είτε πεζούς με τα μπαγκάζια τους στην πλάτη, είτε μηχανόβιους με τις -εντυπωσιακές για ένα παιδί- "πανοπλίες" τους να φθάνουν κατά κύματα τα καλοκαίρια.

Σάββατο, 6 Μαΐου 2017

ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ Ή ΟΙΚΩΛΟΓΟΙ;


   Και οι «οικολόγοι» τής Μ.Κ.Ο. Greenpeace στρατευμένοι (υπό το πρόσχημα του «αντιφασισμού») στο πλευρό του επελαύνοντος νεο(φασιστο)φιλελευθερισμού



   Καπηλευόμενοι το -ανεκπλήρωτο ακόμα- πρόταγμα των Αβράκωτων της Γαλλικής Επανάστασης «Ελευθερία – Ισότητα – Αδελφοσύνη» οι νεόκοποι οικολογούντες υπερασπιστές της ελευθερίας (των «αγορών»), της παγκόσμιας αδελφοσύνης (των παγκοσμιοποιούμενων κεφαλαιοκρατών / ιδιοκτητών του πλανήτη) και μιας (εννοείται) κενής νοήματος ισότητας, κρέμασαν με ιεραποστολικό στόμφο το υποκριτικό «αντιφασιστικό» πανώ τους στον πύργο του Άιφελ.
   «Αυτή η ενέργεια έχει ως στόχο να προειδοποιήσει για τα σχέδια της Μαρίν Λεπέν και τον κίνδυνο που αντιπροσωπεύει για τις οργανώσεις, αλλά και πέραν αυτού», δήλωσε ο Ζαν-Φρανσουά Ζυγιάρ, γενικός διευθυντής της Greenpeace Γαλλίας στους δημοσιογράφους. «Liberté, égalité, fraternité: είναι περισσότερο επείγον να υπερασπισθούμε αυτές τις αξίες, που απειλούνται ιδιαίτερα από το Εθνικό Μέτωπο», πρόσθεσε ο Ζαν-Φρανσουά Ζυγιάρ. «Η Greenpeace ανησυχεί αυτούς τους καιρούς της αναζωπύρωσης των εθνικισμών στην Τουρκία, την Ουγγαρία…και των κινδύνων του περιορισμού του δικαιώματος του συνεταιρίζεσθαι. Εντάσσεται στην αποστολή μας να αντιταχθούμε», επέμεινε.
    Από τί θέλει να μας προστατέψει άραγε αυτός ο γραφειοκράτης οικολογίσκος, που μιλάει άπταιστα (και λαϊκιστικότατα) τη διεθνή γλώσσα των βολεμένων; Και σε τί «αντίσταση» (όπως αναγράφεται στο πανώ) μας καλεί; Eίναι δηλαδή ήδη εγκαθιδρυμένες οι αξίες που θέλει να «υπερασπιστεί»; Και από ποιόν «απειλούνται ιδιαίτερα»; Μόνο από τη Λεπέν; Όχι και από τον ανταγωνιστή της πολιτικό διαχειριστή τών συμφερόντων τής γαλλικής ελίτ;

Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ (ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ) ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ (ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ): ΟΙ ΔΥΟ ΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ



      Παγκοσμιοποίηση της κυριαρχίας: μια πολύ παλιά (ρωμαϊκή) ιστορία



    Το 178 «μ.Χ.» στο έργο του Αληθής ΛόγοςΚατά Χριστιανών) ο έλληνας φιλόσοφος Κέλσος υπήρξε ο πρώτος διανοούμενος στην Ιστορία που αποδόμησε με επιστημονική φιλοσοφική και ιστορική επιχειρηματολογία την ιουδαϊκή αίρεση τού χριστιανισμού (τον ακολούθησαν στον 3ο αιώνα ο Πορφύριος και στον 4ο ο Ιουλιανός, καθώς και πολλοί άλλοι μικρότερης σημασίας διανοούμενοι, από τα έργα των οποίων –όπως και του Κέλσου- γνωρίζουμε μόνο αποσπάσματα, αφού όλα τα αντίγραφά τους καταστράφηκαν για ευνόητους λόγους από τους μετέπειτα αγιοποιημένους χριστιανομεσαιωνιστές αυτοκράτορες).
    Ωστόσο ο στόχος τού Κέλσου δεν ήταν η επιστημονική αποδόμηση της καταφανώς αρρωστημένης και αντιαισθητικής χριστιανικής κοσμοθεώρησης, η οποία εξάλλου προκαλούσε ανέκαθεν το συγκαταβατικό γέλιο αλλά και την αποστροφή κάθε -επιστημονικώς ή στοιχειωδώς- σκεπτόμενου ανθρώπου στη ρωμαϊκή επικράτεια: η διανοητική «ενασχόληση» με τον χριστιανισμό έμοιαζε με το να κλωτσάς άνανδρα ένα πτώμα ή έναν διανοητικά καθυστερημένο, και θεωρείτο υποτιμητική για έναν διανοούμενο. Στόχος του Κέλσου δεν ήταν ούτε το να πειστούν οι αρχές για τον διανοητικό κίνδυνο τού χριστιανισμού και να εξαπολύσουν ιδεολογικές διώξεις εναντίον του. Άλλωστε, διώξεις ιδεών (και ειδικά θρησκευτικών) δεν έγιναν ποτέ στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία πριν την επιβολή του χριστιανισμού (όπως έχουν αποδείξει σύγχρονοι ιστορικοί σαν την Κάντιντα Μος και τον Καρλχάιντς Ντέσνερ οι χριστιανοί ουδέποτε διώχθηκαν σοβαρά - αντιθέτως ήταν ο χριστιανισμός που, αφότου άρπαξε την εξουσία, υπήρξε ο μεγαλύτερος ιδεολογικός διώκτης, γενοκτόνος και εγκληματίας της Ιστορίας). Ο στόχος του Κέλσου ήταν πρακτικός: να πειστούν οι χριστιανοί να στρατευθούν  χωρίς να αλλάξουν τη θρησκεία τους στο πλευρό των αυτοκρατόρων εναντίον των αμέτρητων βαρβαρικών ορδών (γοτθικά φύλα, ούνοι, σλάβοι κ.α) που είχαν κάνει κυριολεκτικά «σουρωτήρι» τα βορειοανατολικά σύνορα της αυτοκρατορίας. Το τελικό επιχείρημα του Κέλσου προς τους χριστιανούς ήταν εξίσου απλό: η Ρώμη αντιπροσωπεύει τον πολιτισμό και οι εισβολείς τη βαρβαρότητα, επομένως αν οι βάρβαροι κατακλύσουν την αυτοκρατορία θα σήμαινε το τέλος του πολιτισμού, και συνακόλουθα τής προστασίας που αυτός παρέχει και σε σας τους χριστιανούς ώστε να συνεχίσετε να πιστεύετε στις αρλούμπες σας.

Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

ΟΙ «ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ» ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΛΑΟ

  

     Το παρακάτω κείμενο το αναδημοσιεύω από το Res Publica. Ο λόγος είναι ότι, κατά τη γνώμη μου, αναδεικνύει τη στενότατη συγγένεια του νεοφιλελευθερίστικου «διεθνισμού» και του παραδοσιακού εθνικισμού ως των δύο όψεων του ίδιου νεο(φιλελευθερο)φασιστικού νομίσματος αλλά και ως ασφαλιστικών δικλείδων του ίδιου εκμεταλλευτικού καθεστώτος (το οποίο, αναλόγως των εκάστοτε καιροσκοπισμών του, βγάζει από το καπέλο πότε τον εθνικισμό και πότε την ψευτοδιεθνιστική «παγκοσμιοποίηση»). Εξαιρετικά εύστοχο σήμερα, όπου τόσο οι παραδοσιακοί γραφικοί εθνο-πατριωτο-φασίστες (που πρεσβεύουν την πολιτισμική οπισθοδρόμηση προς το «έθνος-κράτος») όσο και οι lifestyle ψευτοδιεθνιστές του «διεθνισμού» του κεφαλαίου και των «αγορών» (που υπεραμύνονται ολοκληρωτικών παγκοσμιοποιητικών μορφωμάτων όπως η ψευδεπίγραφη «Ευρωπαϊκή» Ένωση) έχουν επιδοθεί σε έναν αφηνιασμένο αγώνα για να παγιδεύσουν τον κόσμο στα ψευτοδιλήμματα του Συστήματος που -έστω κι από φαινομενικώς διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες- υπηρετούν. 
   Αν υπάρχει κάτι που δεν πρέπει ποτέ να τού επιτραπεί να παγκοσμιοποιηθεί, αυτό είναι η  οικονομική εξουσία (και, εννοείται, οι πολιτικές προεκτάσεις και διαπλοκές της). Αντιθέτως, όσο πιο κατακερματισμένη είναι, τόσο το καλύτερο για την ανθρωπότητα. Κι αν υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν πρέπει να παραμένουν περιορισμένα ως «εθνικά» κτήματα αλλά να παγκοσμιοποιούνται συνεχώς, αυτά είναι ο πολιτισμός, η επιστημονική γνώση και η αυθεντική πολιτική (δηλαδή η δυνατότητα να αποφασίζουμε οι ίδιοι για τον εαυτό μας και τις κοινωνίες μας, όσο γίνεται πιο άμεσα, με όσο γίνεται λιγότερους «αντιπροσώπους» / μεσάζοντες και όσο γίνεται λιγότερη γραφειοκρατία). Αυτές τις δύο συνθήκες μόνο ο γνήσιος διεθνισμός, δηλαδή αυτός των απανταχού εκμεταλλευομένων, μπορεί να τις επιβάλλει.
   Τα τονισμένα στοιχεία και οι εικόνες είναι από μένα (Θ.Λ.)   

 


  
    ΟΙ «ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ» ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΛΑΟ 

   Του Jim Butcher για το Online περιοδικό: Spiked Magazine
Μετάφραση (και σχόλια) του Μιχάλη Θεοδοσιάδη 


    Οι αυτοαποκαλούμενοι πολίτες του κόσμου καθοδηγούνται από περιφρόνηση για τους λαούς.
   Ο εκλεγμένος πρόεδρος των ΗΠΑ, Donald Trump, μετά την εκλογική του νίκη και κατά το πρώτο στάδιο της περιοδείας του στο Cincinnati (Ohio) δήλωσε πως «δεν υπάρχει παγκόσμιος [εθνικός] ύμνος. Δεν υπάρχει παγκόσμιο νόμισμα. Δεν υπάρχει πιστοποιητικό παγκόσμιου πολίτη». Ο Trump δεν είναι ο μόνος που απορρίπτει την ιδέα της παγκόσμιας πολιτότητας [1]. Μιλώντας στο συνέδριο του Συντηρητικού Κόμματος το φθινόπωρο, η πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου, Theresa May, ισχυρίστηκε ότι «αν πιστεύετε πως είστε πολίτες του κόσμου, τότε είστε πολίτες του πουθενά. Δεν καταλαβαίνετε τι σημαίνει πολιτότητα».
  

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2017

ΑΘΑΝΑΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ (και άλλες αριστερές ελληνιές)

   Εκατοντάδες χιλιάδες άστεγοι (πιθανότατα κοντά στο εκατομμύριο) δεν θα πάρουν "Κοινωνικό Επίδομα Αλληλεγγύης"



   Άλλη μια αριστερή ελληνιά, αντάξια των καλυτέρων δεξιών κυβερνήσεων τού τριτοκοσμικού ελληνόφωνου ψευδοκράτους: ανεξακρίβωτος αριθμός (μια και το υπουργείο οικονομικών αρνείται να επεξεργαστεί και να δώσει στη δημοσιότητα τα σχετικά στοιχεία) αστέγων, που "φιλοξενούνται" σε άλλα νοικοκυριά δεν δικαιούται ούτε καν το μηνιαίο (ψωρο)επίδομα των διακοσίων (ψωρο)ευρώ "κοινωνικής αλληλεγγύης". Το εν λόγω μεγαλόσχημο επίδομα είχε αναγγείλει προ καιρού με φανφάρες και τυμπανοκρουσίες η κυβέρνηση αριστερής διαχείρισης των συμφερόντων των Παγκάλων και των εκατομμυρίων αγχωμένων ψηφοπελατών συνδαιτυμόνων τους.
  Οι εξαιρούμενοι του επιδόματος είναι άνθρωποι που έμειναν άστεγοι, είτε επειδή έμειναν άνεργοι, είτε επειδή ο μισθός τους μειώθηκε κάτω απ' τα θεωρούμενα ως όρια της φτώχειας ώστε έχασαν πλέον τη δυνατότητα να πληρώνουν το ενοίκιό τους. Μήν έχοντας πλέον στέγη (=άστεγοι), αναγκάστηκαν να προσφύγουν (=πρόσφυγες) στην εξευτελιστική "λύση" τής αναζήτησης "φιλοξενίας" σε ξένα νοικοκυριά (συγγενικά, φιλικά κλπ.). Μάλιστα πολλοί απ' αυτούς έχουν οικογένειες που τις έχουν "παρκάρει" επίσης ως "φιλοξενούμενους" σε άλλα νοικοκυριά. Με βάση όμως μια χαρακτηριστικά ελληνική νομικίστικη κουτοπονηριά (=ελληνιά), όλοι αυτοί οι άνθρωποι υποχρεούνται να δηλώνονται στις φορολογικές τους δηλώσεις, όχι ως άστεγοι και ξεσπιτωμένοι (όπως δηλαδή είναι πραγματικά) αλλά κυριολεκτικά ... ως φιλοξενούμενοι. Επιπλέον, αυτοί που τους "φιλοξενούν" δεν δικαιούνται καμμίας φορολογικής ελάφρυνσης για τα παραπάνω άτομα με τα οποία επιβαρύνεται το νοικοκυριό τους.