Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΕΓΓΥΗΜΕΝΟ ΕΙΣΟΔΗΜΑ ΤΩΡΑ!

   Αφού σχεδόν όλοι οι νεοέλληνες πολιτικάντηδες (και οι αίνουμε εβρόπι" ψηφοκουβαλητές τους) δηλώνουν μετ' απόλυτης βεβαιότητος ότι η "κρίση" θα περάσει, είναι καιρός (τουλάχιστον μέχρι να έρθει η -δεν μας λένε πότε- "ανάκαμψη") να θεσπιστεί και στην Ελλάδα το λεγόμενο ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, ή κατώτατο όριο διαβίωσης.
   Δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην αρχίσει να συζητείται και στην Ελλάδα ο εν λόγω θεσμός, αφού αυτό έχει ήδη αρχίσει να συμβαίνει σε όλες σχεδόν τις χώρες της "Ε".Ε. Άλλωστε, όπως έχει δηλώσει απερίφραστα ένας εγχώριος πολιτικός αστέρας, "λεφτά υπάρχουν" (κοινό μυστικό που ουδέποτε αμφισβητήθηκε από κανέναν). Κι άλλωστε, όλοι οι πολιτικάντηδες συμφωνούν ότι  πρέπει να στηριχτούν πρωτίστως αυτοί που σηκώνουν το μεγαλύτερο βάρος της "κρίσης" (υποθέτουμε, οι "εγγεγραμμένοι" και μή άνεργοι, οι άστεγοι, οι νεομετανάστες και όλοι οι κάθε είδους ζωντανοί νεκροί της "κρίσης").
   Γι΄αυτόν τον λόγο αναδημοσιεύω σχετικά το παρακάτω διεξοδικότατο κείμενο της Mona Chollet από τη Monde Diplomatique (μετάφραση Βασίλη Παπακριβόπουλου).
   Οι εικόνες και τα τονισμένα στοιχεία, από εμένα.

 

Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016

ΕΝΑ ΓΟΥΡΟΥΝΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ



     Ο άνθρωπος, που αν δεν πέθαινε θα έμενε για πάντα αφεντικό…






    O Φιδέλ Κάστρο οδήγησε σε (στρατιωτική) επιτυχία μια αντιαποικιοκρατική εξέγερση στην Κούβα ως κοινοβουλευτιστής και ενωτικός «φιλελεύθερος», την εκφύλισε σε κομαντατούρα  σαν σταλινικός νεοφώτιστος  (υπό την επίδραση των καίριων σταλινικών συμμάχων του όπως ο Τσε Γκεβάρα), και την παρέδωσε ως γνήσιος εγκαινιαστής μοναρχικής δυναστείας στον αδερφό του (πιθανότατα για να τη συνεχίσει ως στυγνός επιχειρηματίας, όπως οι καπιταλο-μεταλλαγμένοι γραφειοκράτες ομόλογοί του στην πρώην Ε.«Σ».«Σ».«Δ». και στην Κίνα).
   Παρ΄ όλα αυτά, ούτε ο Φιδέλ Κάστρο μπορεί να χαρακτηριστεί με βεβαιότητα ως ο πατέρας του μαρξισμού, μια και αυτοί που του γάμησαν τη μάνα (του μαρξισμού) είναι τόσοι πολλοί σε όλον τον κόσμο, που (σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει συνήθως) ούτε η ίδια η μάνα θα ξέρει…
    Παρακάτω μπορείτε να δείτε μερικά κείμενα που έχουν δημοσιευτεί εδώ σχετικά με τη … «ροκ» διάσταση και αυτού του φασιστικού καθεστώτος: τον διωγμό της ροκ (και ό,τι αντιπροσώπευσε) στην Κούβα, τον αντι-ροκ διωγμό στα συναφή καθεστώτα εν γένει, την αποκαθήλωση ενός συμβόλου της σταλινικής υποκουλτούρας όπως ο συνεξουσιαστής του Κάστρο, Τσε Γκεβάρα (που, πριν γίνουν γνωστά τα αντεπαναστατικά εγκλήματά του και ο ψυχωσικός χαρακτήρας του, είχε βιαστικά μυθοποιηθεί από τo underground κίνημα της δεκαετίας του 1960) και, τέλος, τί πιστεύουν για τη ροκ (ως μουσική και ως κοινωνικό φαινόμενο) οι –από σήμερα- ορφανοί επίγονοι του Κάστρο στην Ελλάδα (που θα συνεχίσουν να γαμούν σαν νεκρόφιλοι το πτώμα της μάνας του μαρξισμού).

Πέμπτη, 3 Νοεμβρίου 2016

ΕΠΕΙΔΗ Ο,ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ

    Πώς να απολαύσεις χωρίς αναστολές τα Σταφύλια Της Οργής αντί για το εθνοπατριωτικό κουτόχορτο, που σου έχουν δώσει να μηρυκάζεις


   
     Το παρακάτω κείμενο δεν απευθύνεται σε όσουν πέρναγαν καλά πριν την "κρίση" και που γι' αυτό σήμερα αναπολούν εκείνη την εποχή (ή και που ακόμα ελπίζουν... ότι θα ξανάρθει). Δεν απευθύνεται σε όσους παραμένουν βολεμένοι (έστω και με ένα ανώδυνο μερικό "ξεβόλεμα"). Δεν απευθύνεται σε όσους πιστεύουν ότι για τη δύσκολη θέση, στην οποία -θεωρούν ότι- βρίσκονται σήμερα, φταίνε οι "κακοί" ευρωπαίοι, ή οι "κακοί" γερμανοί" (ή οι πρόσφυγες των πολέμων που διεξάγουν η "Ε".Ε., το Ισραήλ, οι Η.Π.Α. -και οι τζιχαντιστές μπράβοι τους- στη Μέση Ανατολή). Δεν απευθύνεται στις αριστεράντζες που πιστεύουν ότι η χρεωκοπία του ελληνόφωνου ψευδοκράτους οφείλεται στη διεθνή οικονομική κρίση και όχι σε εσωτερικές αποκλειστικά αιτίες τού ψευδοκράτους. Δεν απευθύνεται σε όσους γεννημένους δούλους πιστεύουν ότι φταίνε οι Μέρκελ και Σόιμπλε για το ότι ο βρωμοέλληνας εργοδότης τους δεν τους δίνει ούτε αυτά τα 490 ψωροευρώ βασικού μισθού, ή δεν τους έχει ασφαλίσει. Δεν απευθύνεται σε όσους γεννημένους καρπαζοεισπράκτορες εξακολουθούν να ελπίζουν κάτι ο,τιδήποτε, ενώ τους έχουν αφήσει μόνο με το σώβρακο. Δεν απευθύνεται σε όσους φοβούνται (βλακωδώς από επιστημονική οικονομολογική άποψη) ότι αν το ελληνόφωνο ψευδοκράτος βγει από την ευρωζώνη, θα τους πάρουν "για ένα κομμάτι ψωμί" τα ακίνητά τους (που σημαίνει ότι έχουν ακόμα ακίνητα και άρα ότι δεν είναι άστεγοι, ή μελλοντικοί άστεγοι, ή "κοκκινισμένοι" δανειολήπτες, ή νοικάρηδες απειλούμενοι με έξωση). Δεν απευθύνεται σε όσους η διασφάλιση των εισοδημάτων τους, ή της εργασιακής/ επαγγελματικής τους θέσης εξαρτάται από τη συνέχιση του δανεισμού προς το ψευδοκράτος. Δεν απευθύνεται στους (β)ρωμηούς έχουν ταυτίσει κουτοπόνηρα το "εθνικό" συμφέρον με το συμφέρον της κλίκας, του "κλάδου", ή της συντεχνίας τους. Δεν απευθύνεται στα βλαχαδερά που "μένουναι Εβρόπι" ενώ μπροστά στα μάτια τους μαίνεται ένας εγχώριος Τρίτος Κόσμος. Δεν απευθύνεται στο τοξικό κομμάτι του πληθυσμού. Δεν απευθύνεται στους κουτοπόνηρους (β)ρωμηούς που απαιτούν από την πραγματική κοινωνία να πληρώνει τα φροντιστήρια των παιδιών τους. Δεν απευθύνεται σε όσους (β)ρωμηούς ξερόλες συστήνουν (από θέση βολέματος φυσικά...), να μετοικίσουν οι άνεργοι στις Μανωλάδες των ευρωεπιδοτούμενων νεοτσιφλικάδων και των λαχαναγοριτών δουλεμπόρων ή στα άγονα κατσάβραχα της ορεινής Ελλάδας (απ' όπου είχαν φύγει ξυπόλητοι οι γονείς τους). Δεν απευθύνεται σε όσους (β)ρωμηούς πιστεύουν ότι η χρεωκοπία του ψευδοκράτους είναι ... φυσικό φαινόμενο και ότι τα δύο εκατομμύρια των εργασιακώς τελειωμένων ("εγγεγραμμένων" και μή) πρέπει να πεθάνουν ησύχως και αδιαμαρτύρητα. Δεν απευθύνεται στους νυν και πρώην ψηφοφόρους / συνδαιτυμόνες των διαφόρων Πάγκαλων, ούτε σε ψηφοφόρους γενικώς. Δεν απευθύνεται σε όσους έχουν κρυμμένα ευρώ στα στρώματα (ή στις ξένες τράπεζες). Δεν απευθύνεται σε όσους φοβούνται "τα χειρότερα" (που σημαίνει ότι δεν βρίσκονται -ακόμα- μέσα σε αυτά).

      Το παρακάτω κείμενο απευθύνεται αποκλειστικά και μόνον στους ζωντανούς νεκρούς της "κρίσης". Απευθύνεται σε αυτούς, που και πριν την "κρίση" ζορίζονταν (και που γι' αυτό δεν πολυνοσταλγούν εκείνη την περίοδο). Απευθύνεται σε αυτούς που δεν "προνόησαν" να φτιάξουν "λίπος" συντρώγοντας με τους διάφορους Πάγκαλους την εποχή του Μεγάλου Φαγοποτιού. Απευθύνεται στο μόνο -και εν αγνοία του- ευρωπαϊκό πληθυσμιακό κομμάτι της χώρας, δηλαδή αυτούς που ανέκαθεν στηρίζονταν στα δικά τους πόδια, που δεν βοηθήθηκαν από τη μαμά και τον μπαμπά, που δεν κληρονόμησαν, που δεν βολεύτηκαν στις πλάτες κανενός, που δεν διαπλέχθηκαν, που υπήρξαν αυτοδημιούργητοι, που έζησαν πελατειακώς έκθετοι και απροστάτευτοι, και που γι' αυτό υπήρξαν οι πρώτοι -και οι κατεξοχήν- που σαρώθηκαν από την "κρίση" (το μόνο μή ευρωπαϊκό τους γνώρισμα είναι η χαρακτηριστικά ανατολίτικη και ολέθρια -για τους ίδιους- υποτακτικότητά τους).
Απευθύνεται στο μή τοξικό κομμάτι του πληθυσμού. Απευθύνεται σε αυτούς που σήμερα βιώνουν τον κοινωνικό αποκλεισμό, σε αυτούς που δεν θα ξαναβρούν ποτέ δουλειά (ούτε καν σαν αυτή την αναξιοπρεπή που είχαν πριν την "κρίση"), στους νεομετανάστες, σε αυτούς που το μέλλον της χώρας δεν τους περιλαμβάνει, σε αυτούς που χέστηκαν για τα capital controls, σε αυτούς που αποτελούν τις προϋπολογισμένες θυσίες, "για να σωθεί η πατρίδα" των βολεμένων (οι οποίοι συνέτρωγαν με τους Πάγκαλους και οι οποίοι τη χρεωκόπησαν). Απευθύνεται σε αυτούς που η σημερινή αδιέξοδη κατάστασή τους σχετίζεται αιτιακά με το -συνεχιζόμενο- βόλεμα των άλλων. Απευθύνεται σε αυτούς που δεν έχουν πλέον τίποτα να χάσουν και άρα δεν έχουν κανέναν λόγο να φοβούνται "τα χειρότερα" (για τους άλλους). 

     Αν λοιπόν δεν ανήκεις σε αυτήν την δεύτερη κατηγορία, προειδοποιείσαι ότι η συνέχιση της ανάγνωσης θα είναι για σένα χάσιμο χρόνου. 

Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2016

Η ΝΕΑΝΙΚΗ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ (ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ) TO ΥΠ' ΑΡ. 1 ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ

      
       Για την αποϊστορικοποίηση ενός (ακόμα) εθνικού μύθου 


    Η αντίληψη ότι η εγχώρια αριστερά βρισκόταν ανέκαθεν πίσω από κάθε "προοδευτική" και "εθνική" διεκδίκηση (και γι' αυτό αποτελούσε ανέκαθεν τη μεγαλύτερη απειλή για τις δυνάμεις τής εκάστοτε οπισθοδρόμησης) παραμένει στην Ελλάδα εξίσου διαδεδομένη με τη παρά φύσιν ζεύξη του "ελληνοχριστιανισμού" και του "εθνοσωτήριου" ρόλου της εκκλησίας στην επανάσταση του 1821. Με τη συνταγή αυτή έχουν κατασκευαστεί εθνικοί νεομύθοι όπως η "εθνική αντίσταση", οι οποίοι έχουν πλέον ενσωματωθεί αρμονικότατα στον πολυθραυσματικό κορμό ενός -εσαεί οξύμωρου- επισήμου ψευδοϊστορικού αφηγήματος ("ελληνικότητα του Βυζαντίου", ρωμηοσύνη, "ελληνοχριστιανισμός", "κρυφό σχολειό", "έπος του '40", "εθνική συμφιλίωση" κλπ.), όχι μόνο ξεπλένοντας τα εκάστοτε αποκαλυπτόμενα ιστορικά "άπλυτα" του Συστήματος, αλλά και "μπαζώνοντας" (με τις αριστερές ευλογίες, μάλιστα) τα αναπόφευκτα χάσματα στην "εθνική συνέχεια" της Μυθοπλασίας του.
   Σχετικά με το πραγματικό μέγεθος της απειλής που η αριστερά αντιπροσώπευσε για την χούντα της περιόδου 1967-1974, η ιστορική αλήθεια είναι ότι η χούντα -και σύμπαν το εκφραζόμενο μέσω αυτής ελληνοχριστιανικό μόρφωμα- έφτασε προοδευτικά στο σημείο να αντιλαμβάνεται ως μεγαλύτερη απειλή την ύπαρξη ενός συγκεκριμένου κομματιού τής εγχώριας νεολαίας (τους τότε υποτιμητικά αποκληθέντες "γιεγιέδες", ή "τεντυμπόυδες", ή "χίππιδες" κλπ.), παρά την καταφανώς νικημένη σε όλα τα πεδία (όπως εξάλλου αποδείχτηκε και από τα αμέσως μεταδικτατορικά εκλογικά ποσοστά της) αριστερά: μια αριστερά τής οποίας τα "κυριακάτικα κηρύγματα" και οι "εκθέσεις ιδεών"  δεν κατάφερναν (όπως δεν καταφέρνουν και σήμερα) να συγκινήσουν (βλ.: χειραγωγήσουν) τήν -υπό τής ιδίας εκτιμώμενη ως δυνητική- νεανική πελατεία της.
     Η εφ' όλης της ύλης αποδόμηση και της επικουρικής αριστερόστροφης μυθοπλασίας κρίνεται ως καίριας σημασίας στη σημερινή περίοδο παγκόσμιας αφηνίασης του νεοφιλελευθεροφασισμού, ώστε να μην λειτουργήσει παραπλανητικά ως εναλλακτική "λούμπα" στο υπό κατασκευήν -μεταμοντέρνο- μυθόπλασμά του. Γιατί, αν ο ανεμπόδιστα επελαύνων νεοφιλελευθεροφασισμός αποτελεί τη μετεξέλιξη του καπιταλισμού της ψυχροπολεμικής βιομηχανικής "αφθονίας" των '60s, τότε η μόνη αντίδραση σε αυτόν δεν μπορεί να προέλθει παρά από την -κριτική- "αποδοχή κληρονομιάς" εκείνων που έκτοτε τον έχουν εκθέσει ιστορικώς ανεπανόρθωτα: των "επαναστατών χωρίς αιτία", των μπήτνικς, των χίππυς, των yippies, του πολιτισμικού underground, των "λυσσασμένων" του παγκόσμιου '68, των πανκς και όλων εκείνων των καταστάσεων που σήμερα έχουν λάβει τη σκυτάλη σαν Κίνημα για την Παγκόσμια Δικαιοσύνη ή Κίνημα της Αντιπαγκοσμιοποίησης (Seattle 1999). 
    Αντιθέτως, καμμία αποτελεσματική αντίσταση δεν μπορεί να προέλθει από εκείνους που είναι ιστορικώς οι αποκλειστικοί υπεύθυνοι για την παγκόσμια μετάσταση του νεοφιλελευθεροφασιστικού καρκινώματος. Δηλαδή από εκείνους που το έθρεψαν με τις εξ' αρχής και κατά γράμμα προβλεφθείσες (και άρα προδιαγεγραμμένες) επανειλημμένες ιστορικές αποτυχίες τους, τις  οποίες δεν πρέπει κανείς να σταματήσει να τους τις τρίβει στη μούρη Ή όπως το θέτει και ο Μίλαν Κούντερα: ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη.
    Εξάλλου σχετικά με το τί εξελάμβανε ως υπέρτατη απειλή η χούντα, μόνοι αρμόδιοι να αποφανθούν είναι οι ίδιοι οι αξιωματούχοι της μέσω των εγγράφων (επισήμων και απορρήτων) παραδοχών τους, κι όχι οι διάφοροι αυτόκλητοι σταλινοειδείς "ερμηνευτές" που νομίζουν ότι κατέχουν ... τον Ομφαλό της Ιστορίας. Γι΄αυτό παρακάτω αναδημοσιεύω (με την έγκριση του συγγραφέα και του εκδότη) ένα απόσπασμα από το βιβλίο του καθηγητή στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Κώστα Κατσάπη, Το "Πρόβλημα Νεολαία" - Μοντέρνοι νέοι, παράδοση και αμφισβήτηση στη μεταπολεμική Ελλάδα: 1964-1974 (Απρόβλεπτες Εκδόσεις, Αθήνα 2013). 
   Οι εικόνες (και οι λεζάντες που δεν απηχούν απαραιτήτως θέσεις του συγγραφέα), τα τονισμένα στοιχεία και η σημείωση (*) στο τέλος για τη Νέα Αριστερά (που επίσης δεν είναι απαραίτητο να απηχεί θέσεις του συγγραφέα) είναι από εμένα.

Θ.Λ.

      

Σάββατο, 1 Οκτωβρίου 2016

ΜΙΑ ΓΕΝΙΑ ΣΕ ΚΙΝΗΣΗ

Μουσική και πολιτισμός τη δεκαετία του '60

Συγγραφέας: Νταίηβιντ Πιτσάσκι
Εκδόσεις Κουκκίδα 2016 (πρώτη έκδοση: Schirmer Books, 1979)
Μετάφραση: Χίλντα Παπαδημητρίου
Σελίδες: 488




   Η αφήγηση της δεκαετίας του '60 βρίσκεται μονίμως υπό την απειλή παρερμηνείας και αποσπασματικότητας, αφού μετά τις πανηγυρικές, ιδεαλιστικές αφετηρίες της οδηγήθηκε σε μια τραχιά κι οργισμένη κορύφωση. Μόνο ένα βιβλίο με καλειδοσκοπική οπτική θα μπορούσε να δώσει ειρμό σ' αυτά τα χρόνια. Ο Ντέιβιντ Πιτσάσκι συμπλέκει τα γεγονότα αυτής της πολύχρωμης δεκαετίας με τα τραγούδια που χόρευε η νεολαία της, με τη μουσική που τη συνόδευε στις διαδηλώσεις και τα μαστουρώματά της.
    Τα τραγούδια ήταν η καινούργια μυθολογία. Από τους Beatles στον Μπομπ Ντίλαν, από τους Rolling Stones στους Mothers of Invention, από τους Doors στους Kinks. Άλλοτε ψυχαγωγική κι άλλοτε παράλογη, άλλοτε φρενήρης κι ενίοτε μεγαλειώδης, η μουσική μιλούσε στους πάντες.
  Με στίχους τραγουδιών και περιγραφές, ο συγγραφέας αναπαράγει επιτυχημένα τη δεκαετία του '60, χρησιμοποιώντας τους στίχους και τη μουσική που έκαναν μια γενιά να τραγουδάει, να χορεύει, να σκέφτεται, να καπνίζει, να διαδηλώνει, να γελάει και να ερωτεύεται. Μια διεισδυτική ματιά στις δυνάμεις που κινητοποίησαν μια γενιά, οδηγώντας την από την αθωότητα στον θυμό και κατόπιν στην απελπισία. Μια ζωντανή παρουσίαση των αμφιλεγόμενων απαντήσεων γι' αυτό που συνέβη πράγματι τη δεκαετία του '60 και γιατί.
   Από το "Blowin' In the Wind" στο "The Times they Are-A-Chargin'", από το "I Wanna Hold Ypur Hand" στο "Satisfaction", από τις μέρες της ελπίδας ως τις μέρες της σύγκρουσης και μετά στις μέρες του κατακερματισμού, το συναρπαστικό αυτό βιβλίο συλλαμβάνει με επιτυχία τον ιδεαλισμό και το καινοτόμο πνεύμα μιας γενιάς σε κίνηση.
   (Από το οπισθόφυλλο)

  Περιεχόμενα:
- Πρόλογος
- Το υπόβαθρο της δεκαετίας του '50
- Το οργισμένο όχι
- Το απαράμιλλο ναι
- Εναλλακτικοί τρόποι ζωής
- Η έλξη της βαρύτητας: Προσεταιρισμός, αφομοίωση και ροκ σαβούρα
- Ψευδοκουλτούρα, γελοιότητα και υπερβολή
- Η δεκαετία του '70: Κοιτώντας πίσω, κοιτώντας μπρος
- Προτεινόμενες ηχογραφήσεις
- Ευρετήριο


Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2016

ΤΑ ΡΟΚ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΠΡΩΙΜΩΝ '80s (...τριάντα δύο χρόνια μετά)

Ελληνική νεολαία και και ροκ στις αρχές της δεκαετίας του '80

Συγγραφέας: Γιώργος Τουρκοβασίλης
Πρώτη έκδοση: εκδόσεις Οδυσσέας, Αθήνα 1984 
Δεύτερη έκδοση: εκδόσεις Στο Περιθώριο, Αθήνα 2016 (με πρόλογο του διδάκτορος του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας Γιάννη Κολοβού.)
Σελίδες: 192 
 
    

     Στην κοσμογονική του περίοδο (περίπου 1955-1993) ο ροκ -και γενικότερα ο underground- χώρος προσείλκυε κατεξοχήν άτομα με πρόβλημα ταυτότητας. Προσείλκυε δηλαδή ανθρώπους, οι οποίοι είτε λόγω ψυχικών προδιαγραφών, είτε λόγω βιωμάτων, είτε λόγω υγιούς υπαρξιακού αισθητηρίου, είτε λόγω ευφυίας, είτε λόγω παιδείας, είτε λόγω συνδυασμού των προηγουμένων αρνούντο (σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό) να αναλάβουν τούς προκάτ ρόλους που τους ανέθετε η εκάστοτε θεωρούμενη ως κοινωνία, ή και απλώς να αυτοπροσδιοριστούν μέσω των σημείων αναφοράς της («έθνος», κόμματα, διάφορες «συγκροτημένες» ιδεολογίες, θρησκεία, κρατούσες αντιλήψεις περί οικονομικο-επαγγελματικής ή ερωτικής «επιτυχίας» κλπ.). Στις σύγχρονες κοινωνίες τα άτομα αυτά αποτελούν τα ποιοτικότερα αλλά και το πιο ευάλωτα (σε «εξωτερικούς» ή «εσωτερικούς» κινδύνους) στοιχεία τους. 
   Τα προσφάτως επανεκδοθέντα Ροκ Ημερολόγια του Γιώργου Τουρκοβασίλη αναδεικνύουν το πώς αυτή η αναζήτηση ταυτότητας, όπως εκδηλώθηκε σε ένα μεγάλο (αν και μειοψηφικό) κομμάτι της ελληνικής νεολαίας στα όψιμα '70s και πρώιμα '80s, οδήγησε για πρώτη φορά στον σχηματισμό μιας (τότε) κοινωνικά υπολογίσιμης ροκ κοινότητας στην Ελλάδα. Μάλιστα, δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε ότι η κοινότητα αυτή υπήρξε και το μόνο κομμάτι του πληθυσμού στη νεώτερη ελληνική ιστορία, που κράτησε μια κάπως μαζικότερη επαφή με τα ποιοτικότερα στοιχεία πολιτιστικής και πολιτικής αναζήτησης του δυτικού πολιτισμού, αμφισβητώντας παράλληλα τον βυζαντινισμό / ανατολιτισμό (βλ. ρωμηοσύνη). Αξίζει να σημειωθεί ότι η επανέκδοση τριάντα δύο ολόκληρα χρόνια μετά την πρώτη έκδοσή του (1984) οφείλεται όχι μόνο στο συλλεκτικό status τού βιβλίου, αλλά και στη ζήτηση γι’ αυτό που δεν εξέλειψε ποτέ εντελώς.
  Τα τελευταία εξάλλου χρόνια, με την έκδοση αρκετών εργασιών (επιστημονικών, δημοσιογραφικών, ακόμα και ταινιών και μυθιστορημάτων), σχετικών με τον κοινωνιολογικό και ιστορικό απολογισμό του ροκ φαινομένου όπως εκδηλώθηκε στην Ελλάδα, το ενδιαφέρον για πρωτογενείς ιστορικές πηγές αυξήθηκε αναμενόμενα, ευνοώντας έτσι την επανέκδοση τού ίσως πλέον σημαντικού ντοκουμέντου εκείνης της εποχής. Σημαντικού, γιατί καταγράφει με έναν απολύτως ιδιαίτερο τρόπο την εγχώρια ροκ κοινότητα στη φάση της δεύτερης καλλιτεχνικής, πληθυσμιακής και συνειδησιακής απογείωσής της, στην οποία βρισκόταν στα πρώιμα '80s (η πρώτη συνέβη στα μέσα της δεκαετίας του '60 και ως γνωστόν διακόπηκε απότομα από την αποπολιτισμοποίηση της χουντοδεξιάς επταετίας και της εξίσου γραφικής αριστερόστροφης «πολιτιστικής» εκτόνωσης των πρώτων μεταπολιτευτικών ετών).

Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016

ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΡΟΚ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΑ;

    (ή, τουλάχιστον, όσα τέτοια έπεσαν στην αντίληψή μου)




    Σαν ροκ μυθιστόρημα θα όριζα εκείνο που διαπραγματεύεται τη ροκ κατεξοχήν φιλοσοφικά, ως συνεχώς διαμορφούμενη και επαναπροσδιοριζόμενη στάση (και όχι ως στατικό και ετοιματζίδικο "τρόπο") ζωής. Δηλαδή εκείνο που αναζητά το ποιά είναι η ροκ στάση για ανθρώπους με ενδεχομένως διαφορετικούς τρόπους ζωής, και που προσπαθεί να δώσει περιγραμματικά και κατά περίπτωση (και όχι να θέσει λεπτομερώς και άπαξ, σαν παντός καιρού ηθικολογικός ιδεολογικοθρησκευτικός τσελεμεντές) τις αισθητικές, υπαρξιακές και συμπεριφορικές της ορίζουσες ως προς τα διλήμματα που θέτει η ζωή. Επίσης, να περιγράψει τις συνέπειες αυτής της στάσης και την ανταμοιβή ή το τίμημά της για όποιον την επιλέγει
    Με αυτή την έννοια, ως ροκ μυθιστορήματα δεν μπορούν να θεωρηθούν εκείνα που αναφέρονται στη ροκ ως μόνο μουσική (όσο συχνά κι αν το κάνουν μέσα στις σελίδες τους), ή εκείνα που αντλούν προσχηματικά το θέμα τους από τη ροκ για να εξιστορήσουν ο,τιδήποτε άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. Εννοείται ότι απ' έξω μένουν ακόμα και όσα έχουν απλώς τη λέξη ροκ στον τίτλο τους χωρίς να προκύπτει κάτι φιλοσοφικώς σχετικό από το περιεχόμενό τους. Αντιθέτως στην -με την ευρύτερη έννοια- ροκ μυθιστοριογραφία είναι θεμιτό να συμπεριληφθούν ως προδρομικά και κάποια φιλοσοφικώς συναφή μυθιστορήματα που γράφτηκαν λίγα χρόνια πριν το 1955 (ειδικά κάποια της beat λογοτεχνίας).
   Φαίνεται πάντως ότι το "είδος" έχει καλλιεργηθεί (ελάχιστα έστω) και στην Ελλάδα  από κάποιους εμμονικούς τύπους. Παρακάτω, λοιπόν, παραθέτω κάποιους τίτλους που έχω μέχρι στιγμής υπόψιν μου. Παρουσιάζω μόνο τις περιγραφές από τα οπισθόφυλλα και κάποια σύντομα βιογραφικά, και αποφεύγω την κριτική, επειδή το θέμα ροκ στάση ζωής στη μυθιστοριογραφία, είναι σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό υποκειμενικό, βιωματικά "ευέλικτο" και με απείρως περισσότερες αποχρώσεις, απ' όσο στην αντίστοιχη τραγουδοποιΐα. Εξάλλου ο ένας απ' αυτούς είναι του υποφαινόμενου...
    Να πω επίσης ότι στις περισσότερες περιπτώσεις πρόκειται για τις λεγόμενες αυτοεκδόσεις.
   Αν κάποιος φίλος εντοπίσει κάτι που μου έχει ξεφύγει, ας αφήσει ένα ενημερωτικό σχόλιο.